بررسی تاثیر گروه درمانی معنوی بر روی ناگویی خلقی بیماران افسرده

بررسی تاثیر گروه درمانی معنوی بر روی ناگویی خلقی بیماران افسرده بیمارستان روان پزشکی مدرس در استان اصفهان سال 1399

این مطالعه یک کارازمایی بالینی کور نشده به صورت طرح موازی و دارای گروه کنترل است. جامعه پژوهش شامل کلیه بیماران افسرده مراجعه کننده به بخش روانپزشکی بیمارستان آیت الله مدرس شهر اصفهان خواهد بود. تعداد 62 نفر از بیماران واجد شرایط به شیوه در دسترس انتخاب خواهند شد. برای تصادفی سازی از جدول اعداد تصادفی استفاده می گردد و شرکت کنندگان در دو گروه مداخله و کنترل گمارده می شوند.

این مطالعه که در بیمارستان آیت الله مدرس شهر اصفهان انجام خواهد شد کور نشده است. ابتدای مطالعه، پرسشنامه ناگویی خلقی در اختیار بیماران قرار خواهد گرفت.

معیارهای ورود: سن بین 20 تا 40؛ بیماران با تشخیص افسردگی اساسی؛ بیماران با تشخیص دوقطبی در فاز افسردگی. معیارهای عدم ورود: بیماران با تشخیص دوقطبی در فاز مانیک.

گروه مداخله طبق پروتکل گروه درمانی معنویت (ریچاردز و برگین)، 8 جلسه 90 دقیقه ای ،سه روز در هفته تحت آموزش قرار خواهند گرفت. گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نخواهند کرد.

ناگویی خلقی

با استفاده از جدول اعداد تصادفی بیماران به دو گروه 62 نفری تقسیم می شوند. به هر بیمار بر اساس جدول اعداد تصادفی کد 4 رقمی تخصیص داده میشود بر اساس عدد سمت راست کد بیماران به دو گروه تقسیم میشوند بیمارانی که رقم اخر سمت راست ان ها 0،2،4،6،8باشد در گروه مداخله و بیمارانی که رقم اخر سمت راست انها 1،3،5،7،9باشددر گروه کنترل قرار میگیرند.