بررسی اثر 24 هفته تمرینات وزن اندازی پیشرفته با و بدون تحریک الکتریکی فانکشنالِ عضلات کوادریسپس و سولئوس بر شاخص های دانسیته استخوان های فمور و تیبیا و فعالیت های عملکردی در بیماران ضایعه نخاعی پاراپلژیک

(1)اهداف: باربرداریِ استخوان به دلیل فلج عضلانی و بی حرکتی یکی از مهمترین فاکتورها در افت تودۀ استخوانی در بیماران ضایعه نخاعی می باشد. استخوان های اندام تحتانی در این بیماران نه نیروهای فشاری ناشی از وزن اندازی را دریافت می کنند و نه نیروهای کششی ناشی از انقباض عضله را؛ بنابراین بارگذاری مکانیکی مجدد به وسیلۀ تمرینات وزن اندازی و تحریکات الکتریکی فانکشنال احتمالاً می تواند روند کاهشی دانسیتۀ استخوان را محدود نموده و یا آن را بهبود دهد. (2)طراحی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی شاهد دار تصادفی می باشد. (3)نحوه انجام: 30 داوطلب به 3 گروه تمرین، تمرین و تحریک الکتریکی، و کنترل تقسیم می شوند. گروه تمرین و گروه تمرین و تحریک الکتریکی به مدت 24 هفته تحت مداخله قرار می گیرند. از دیستال فمور و پروگزیمال تیبیای هر دو اندام تحتانیِ تمامی بیماران قبل و بعد از 24 هفته سی تی اسکن گرفته می شود. (4)شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی شرکت کنندگان: بیماران ضایعه نخاعی پاراپلژیک مزمن بین تی6 تا تی12 با درجۀ آ یا بی (5)مداخلات: تمرینات وزن اندازی پیشرفته شامل بلند کردن تنه از وضعیت به پهلو نشسته، چهار دست و پا شدن و ایستادن روی زانو با انتقال وزن به جهات مختلف، گرفتن انقباضات ایزومتریک متناوب و ریتمیک ثباتی و بلند کردن یک اندام فوقانی به همراه تحریک الکتریکی فانکشنالِ عضلات کوادریسپس و سولئوس (6)متغیر های پیامد اصلی: دانسیته کلی مینرال استخوان،دانسیته مینرال استخوان ترابکولار ، دانسیته مینرال استخوان کورتیکال ،ضخامت کورتیکال، مساحت برش عرضی کورتیکال و مساحت کلی برش عرضی اندازه گیری می شوند. همچنین به منظور ارزیابی میزان استقلال بیماران در انجام فعالیت های روزمره و بررسی سلامت عمومی بیمارن از نسخۀ فارسی پرسشنامه های شاخص تغییر یافتۀ بارتل و اس اف-36 استفاده می گردد. توان عملکردی و تعادلی بیماران نیز، با استفاده از تعداد دفعات انجام تمرین بلند کردن تنه از وضعیت به پهلو نشسته و مدت زمان قرار گیری در وضعیت های چهار دست و پا، ایستادن روی زانو و بلند کردن یک اندام فوقانی مورد ارزیابی قرار می گیرد.

دانشگاه تربیت مدرس