بررسی میزان همراهی سندرم درد میوفاسیال اندام فوقانی و سندرم تونل کارپال و نقش سوزن زدن خشک این عضلات در کاهش درد و بهبود عملکرد این بیماران

(1) اھداف: ھدف از این مطالعه بررسی همراهی میزان همراهی سندرم درد میوفاسیال اندام فوقانی در بیماران سندرم تونل کارپال و نقش سوزن زدن خشک این عضلات در کاهش علایم است. (2) طراحی: در این بررسی 50 بیمار مبتلا به سندرم تونل کارپال خفیف تا متوسط که بیماری آنھا با انجام EMG-NCV تایید شده است، پس از کسب معیارھای خروج و ورود به مطالعه و اخذ رضایت نامه آگاھانه وارد مطالعه خواھند شد. (3) نحوه انجام: بیماران به صورت تصادفی در دو گروه 25 نفره تقسیم خواھند شد. برای انجام تصادفی سازی از تصادفی سازی کامپیوتری با نرم افزار اکسل استفاده می شود. معیارھای ورود به مطالعه شامل ابتلا به سندرم تونل کارپال خفیف و متوسط و تمایل برای ورود به مطالعه هستند. معیارھای خروج از مطالعه عبارتند از سابقه تزریق موضعی یا جراحی در رابطه با سندرم تونل کارپال، وجود رادیکولوپاتی، ابتلا به بیماری های همراه (آرتریت روماتوئید، استئوآرتریت، دیابت و هیپوتیروئیدی)، سندرم تونل کارپال شدید. (4) مداخلات: در گروه کنترل استفاده از مچ بند وداروي ضدالتهاب غيراستروئيدي و قرص گاباپنتين (300 میلی گرم روزانه) تجویز می شود. در گروه مداخله، علاوه بر موارد فوق سوزن زدن خشک trigger point عضله براکیورادیالیس انجام می شود. (5) متغیرھای پیامد اصلی: میزان درد و وضعیت عملکردی بیماران قبل از مداخله، یک و شش هفته پس از انجام مداخله ارزیابی خواھند شد.

معاونت پژوھشی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز