تأثیر کاربرد آزیترومایسین سیستمیک و موضعی همراه جرم گیری و تسطیح سطوح ریشه بر شاخص های کلینیکی و میکروبیولوژیکی پریودنتال در پریودنتیت مزمن متوسط تا پیشرفته

هدف از انجام این مطالعه بررسی تأثیر داروی آزیترومایسین (سیستمیک و موضعی) بر روی شاخصهای کلینیکی و میکروبیولوژی پریودنتال در بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن می باشد. این مطالعه کارآزمایی بالینی-دو سویه کور و کنترل شده با دارونما در هشتاد بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن مراجعه کننده به بخش پریودنتولوژی دانشکده دندانپزشکی اصفهان انجام می گیرد. شرایط ورود اصلی بیماران شامل : 1) مبتلا به پریودنتیت مزمن متوسط تا شدید منتشر 2) حداقل دارای بیست دندان 3) سن بالای 18 سال. شرایط خروج اصلی بیماران شامل: 1) سابقه آلرژی به ماکرولیدها 2) سابقه آنتی بیوتیک تراپی طی 4 ماه گذشته 3) عدم همکاری بیمار، می باشد. در ابتدا برای تمام بیماران جرم گیری و تسطیح سطوح ریشه انجام می شود و آموزش بهداشت دهان داده می شود. پس از یک ماه بیماران به طور تصادفی به چهار گروه مساوی (دو گروه تست و دو گروه کنترل) تقسیم می شوند. به یک گروه تست کپسول آزیترومایسین 250 میلی گرم، روزی دو عدد، به مدت سه روز داده می شود. در گروه دیگر تست ژل آزیترومایسین یک درصد به طور موضعی در پاکت پریودنتال دندان های تک ریشه قرار می گیرد. به یک گروه کنترل کپسول دارونما با همان دوز و توالی زمانی داده می شود. در گروه کنترل دیگر ژل دارونما با همان روش قرار می گیرد. در تمام بیماران ابتدای شروع مطالعه، 1، 2، 3 و 4 ماه پس از جرم گیری و تسطیح سطوح ریشه، شاخص های بالینی شامل: عمق پاکت پریودنتال، سطح چسبندگی بالینی، شاخص خونریزی پاپیلاری و شاخص بیماری پریودنتال اندازه گیری می شوند. با استفاده از تست واکنش زنجیره پلیمراز، شمارش گونه های باکتریایی پورفیروموناس ژنژوالیس و اکتینوباسیلوس اکتینومیستم کومیتانس در شروع مطالعه و سه ماه بعد از تجویز دارو در 40 بیمار (10 بیمار از هر گروه) به طور تصادفی انجام می شود.

دولتی و خصوصی