بررسی تأثیر تحریک جریان مستقیم از روی جمجمه(tDCS) بر بهبود علملکردهای زبانی و شناختی بیماران فارسی‌زبان دچار زبا‌ن‌پریشی مزمن

هدف از این پژوهش بررسی اثرات ‌تحریک جریان مستقیم کرانیال در بهبود شدت زبان پریشی و عملکرد اجرایی بیماران دچار آفازی است.

یک مطالعه کارآزمایی بالینی یک سو کور، شم کنترل و متقاطع با حجم نمونه 18 بیمار است.

در مراکز توانبخشی همدان، بیماران، به طور تصادفی دو نوع تحریک واقعی و ساختگی را دریافت می کنند. بلافاصله بلافاصله و 24 ساعت بعد از مداخله، آنها با هر دو دست سالم و مبتلا ارزیابی می شوند. پس از 3 هفته دوره ی washing out، بیماران در هر یک از دو گروه، مجددا تحت مداخله و ارزیابی قرار خواهند گرفت.

شرایط ورود: بیماران دچار زبان پریشی ناشی از ضایعه مغزی نیمکره چپ که حداقل 6 ماه از آسیب مغزی آنها گذشته باشد، در محدوده سنی 30 تا 80 سال و راست برتر باشند. شرایط عدم ورود: افرادی که سابقه صرع، دمانس و اختلالات روانپزشکی داشته باشند. بیمارانی که دچار زبان پریشی گلوبال، نقایص حسی بینایی یا شنوایی شدید، گفتارفلجی شدید، آپراکسی دهانی یا گفتاری متوسط تا شدید باشند. بیمارانی که سابقه بیش از یک بار سکته مغزی داشته باشند.

گروه مداخله و کنترل یکسان هستند. آزمودنی‌ها در 5 جلسه متوالی تحریک واقعی ( به مدت 20 دقیقه و با شدت 1 میلی‌آمپر) و 5 جلسه متوالی تحریک شم شرکت خواهند کرد. ترتیب جلسات تحریک واقعی و شم به طور تصادفی در بین آزمودنی‌ها تعیین می‌شود.

شدت زبان پریشی؛ عملکرد اجرایی

. آزمودنی‌ها در 5 جلسه متوالی تحریک واقعی ( به مدت 20 دقیقه و با شدت 1 میلی‌آمپر) و 5 جلسه متوالی تحریک شم شرکت خواهند کرد. ترتیب جلسات تحریک واقعی و شم به طور تصادفی در بین آزمودنی‌ها تعیین می‌شود و بیماران از نوع جلسات تحریک بی‌اطلاع خواهند بود.