تأثیر یک دوره راه رفتن با دستورالعمل کانون توجه بیرونی بر تعادل، گام برداری و حافظه‌ی کلامی نابینایان

بررسی تأثیر یک دوره راه رفتن با دستورالعمل کانون توجه بیرونی بر تعادل، گام برداری و حافظه‌ی کلامی نابینایان

کارآزمایی بالینی دارای دو گروه، شامل یک گروه 9 نفره کنترل و یک گروه 9 نفره تجربی، یک سویه کور، به روش تصادفی ساده بر روی 18 نفر نابینا انجام شد.

در مرحله‌ی پیش‌آزمون ابتدا آزمون‌های تعادل ایستا، تعادل پویا، گام برداری و حافظه فراخنای وکسلر گرفته شد. برای انجام آزمون تعادل ایستا و پویا از دستگاه فوت اسکن جهت ثبت مرکز فشار و برای گام برداری از دستگاه موشن آنالایز استفاده شد. همچنین از آزمون حافظه فراخنای وکسلر برای سنجش حافظه کوتاه‌مدت شرکت‌کنندگان استفاده شد. سپس 9 نفر گروه تجربی طی شش هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۲۰ دقیقه به تمرین راه‌رفتن همراه با دستورالعمل‌های کانون توجه بیرونی به تمرین پرداختند و گروه کنترل در این مدت تمرین هدف‌داری را دنبال نکرد. تمامی محاسبات آماری در نرم‌افزار اس‌پی‌اس‌اس نسخه‌ی 21 در سطح معناداری (0/05=P) انجام شد. اندازه‌گیری‌ها در مرکز سلامت و تندرستی دانشگاه مازندران انجام شد.

سن 12 تا 16 سال، عدم اختلال شنوایی، عدم سابقه‌ی شکستگی در یک سال گذشته در اندام تحتانی، عدم ابتلا به سایراختلالات رشدی ‌شناختی و عدم معلولیت‌های ذهنی و جسمی دیگر

1.گروه کنترل: 9 نفر نابینا بدون اعمال مداخله در طول پژوهش. 2.گروه تجربی: 9 نفر نابینا با اعمال مداخله در طول پژوهش

تأثیر یک دوره‌ی شش هفته‌ای تمرینات راه‌رفتن با استفاده از دستورالعمل کانون توجه بیرونی بر سطح مرکز فشار (0/629=P)، مسافت مرکز فشار (0/613=P) و همچنین دامنه مرکز فشار در مسیر داخلی خارجی (0/428=P) و مسیر قدامی خلفی (0/063=P) و گام برداری (0/05<P) نابینایان معنادار نبود. در حالی که این دوره تمرینات بر حافظه‌ی کلامی نابینایان اثر معنادار داشته است (0/035=P).

ابتدا شرکت کنندگان در تحقیق از نظر جنس و سن دسته بندی شدند. به هر گروه سنی (12، 13، 14، 16،15 سال دختر و پسر) در هر جنس یک کد داده شد و سپس کدها به صورت تصادفی و به نوبت به گروه کنترل و تجربی اختصاص داده شد.

شرکت کنندگان در تجقیق نابینایانی بود که در مراکز شبانه روزی نگهداری می شدند و داوطلبانه و با تکمیل فرم رضایت نامه وارد مطالعه شدند. افراد به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. به گروه تجربی گفته شد که در یک دوره تمرینات برای حفظ سلامتی شرکت خواهند کرد ولی از هدف تمرینات که بهبود عملکرد تعادل بود، اطلاعی نداشتند. ولی با تمام شدن تمرینات و پژوهش توضیحی در مورد نتایج تمرین و از جمله تغییرات تعادل در اختیار آن‌ها قرار داده شد.