بررسی مقایسه ای اثرات سولفات منیزیم با دارونما در پیشگیری از لرز حین آنستزی اسپاینال در عمل جراحی سزارین

اين مطالعه آينده نگر، ارزيابي باليني و دو سويه کور است. 80 بيمار کانديد جراحي سزارين با بي حسي نخاعي به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم ميشوند. روش کار و مداخلات: بيماران بصورت تصادفي به دو گروه تقسيم ميشوند. در گروه اول بیماران سولفات منیزيم و در گروه دیگر بیماران به عنوان دارونما نرمال سالین دریافت می کنند. بلافاصله بعد از انجام بي حسي نخاعي تزريق داروها را شروع مي کنيم. میزان 30 ميلي گرم بر کيلوگرم سولفات منیزیم را رقیق می کنیم و به حجم 50 سي سي می رسانیم و طی 30 دقیقه انفوزیون می کنیم،( حداکثر دوز منیزیم انفوزیون شده 4 گرم) در گروه دوم (کنترل ) 50 سي سي از نرمال سالین را انفوزیون می کنیم به طوریکه نه محقق و نه بیمار از محتوای سرنگ ها آگاهی ندارند. معيارهاي ورود و خروج مطالعه: معیارهای ورود به مطالعه: زنان باردار ASA class I که تحت آنستزی اسپاینال سزارین می شوند. معیارهای خروج از مطالعه: بیماران با ASA class II و بالاتر؛ تب قبل عمل (T>38°) و هیپوترمی (T< 36.5°)؛ منع مطلق برای انجام آنستزی اسپاینال؛ حساسیت به داروهای مورد مطالعه؛ بیماری تیروئید؛ پارکینسون؛ سندرم رینود؛ بیماری ایسکمیک قلبی؛ اختلالات عروقی مغز؛ دریافت خون حین عمل؛ مدت جراحی بیشتر از 120 دقیقه؛ سابقه مصرف منیزیم؛ سابقه مصرف پتیدین؛ هیپرتانسیون؛ بیماری کلیوی؛ سابقه مصرف داروهای قلبی و فشارخون. پيامدهاي اوليه: لرز، درجه حرارت، پيامدهاي ثانويه: فشارخون، ضربان قلب، تهوع و استفراغ.گروه مداخله و کنترل: گروه کنترل 50 سي سي نرمال سالين دريافت ميکند، گروه مداخله 30 ميلي گرم بر کيلو گرم سولفات منيزيم دريافت ميکند که با نرمال سالين به حجم 50 سي سي مي رسانيم.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشکي مشهد