بررسی مقايسه ای اثر سوفنتانيل و ميدازولام در کاهش ميزان ميوکلونوس ناشي از تجويز وريدي اتوميديت در بیماران کاندید جراحی چشم

معرفی: اتوميديت به عنوان يک هوشبر وريدي با حداقل اثرات تنفسي و حفظ پايداري قلبي عروقي مي ولي اثر جانبي آن درد حين تزريق و ميوکلونوس مي باشد. هدف مطالعه حاضر مقايسه اثر سوفنتانيل و ميدازولام به عنوان پيش دارو در کاهش ميزان ميوکلونوس ناشي از تجويز وريدي اتوميديت می باشد. طراحی مطالعه: در این کارآزمایی بالینی دو سور کور ، 40 بيمار بالغ کانديد جراحي الکتيو با ASAІІ-ІІІ که تحت بيهوشي عمومي جهت اعمال جراحی الکتیو چشم قرار مي گيرند وارد مطالعه می شوند. روش کار: بیماران قبل از شروع اینداکشن تحت مایع درمانی به میزان 5 cc/kg در طی 10 دقیقه قرار می گیرند. مانیتورینگ های روتین شامل پالس اکسی متری،ECG ،NIBP و کاپنوگرافی برای بیماران صورت می گیرد. مداخله: بيماران با تخصیص تصادفي در 2 گروه قرار می گیرند. تقسیم بندی بیماران در دو گروه دارویی با توجه به جدول اعداد تصادفی انجام می شود. گروه اول سوفنتانيل به ميزان µ/kg2/0 و گروه دوم ميدازولام mg/kg015/0 دریافت می کنند. اين داروها را به عنوان پيش دارو 90 ثانيه قبل از اينداکشن با اتوميديت به ميزان mg/kg3/0 دريافت مي شوند. پیامد و نحوه اندازه گیری: بروز ميوکلونوس توسط فردي که آگاهي به گروهها نداشت، بررسي مي شود. شدت ميوکلونوس براساس نمره میوکلونوس بين 0 تا 3 شامل 0 (بدون ميوکلونوس)،1 يا خفیف (حرکات کوچک قسمتي از بدن مثل انگشت يا مچ )،2 يا متوسط (حرکات ملايم 2 گروه عضلات مختلف مثل صورت وپا)،3 يا شدید (حرکات کلونيک شديد در 2 يا بيشتر از گروه عضلات يا اینداکشن سريع اندام) اندازه گيري مي شود. سپس 2 گروه با هم مقايسه مي شوند و وجود تفاوت معني دار در بروز ميوکلونوس نشان دهنده تاثير اين داروها خواهد بود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد