مقایسه نوروموبیلیزاسیون با اسپلینت و بی حرکت سازی در بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال خفیف تا متوسط

(1) اهداف: هدف از این مطالعه مقایسه دو روش نوروموبیلیزاسیون و اسپلینت و بی حرکت سازی در درمان بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال خفیف تا متوسط است. (2) طراحی: در این مطالعه، 60 بیمار مبتلا به سندرم تونل کارپال خفیف تا متوسط که بیماری آنها توسط متخصص طب فیزیکی و توانبخشی تایید شده است، پس از کسب معیارهای ورود و خروج و کسب رضایت آگاهانه وارد مطالعه خواهند شد. (3) نحوه انجام: بیماران به صورت تصادفی به دو گروه سی نفره تقسیم خواهند شد. برای انجام تصادفی سازی، از تصادفی سازی کامپیوتری با نرم افزار اکسل استفاده می کنیم. معیار ورود اثبات بالینی و الکترودیاگنوستیک سندرم تونل کارپال خفیف تا متوسط است. معیارهای خروج از مطالعه عبارتند از سندرم تونل کارپال شدید بالینی و الکترودیاگنوستیک، سابقه تروما یا شکستگی مچ دست، سابقه جراحی آزادسازی عصب، نشانه های رادیکولوپاتی در سطح C6-C7، بیماری های سیستمیک مانند نوروپاتی ها، آرتریت روماتوئید، هیپوتیروئیدیسم، دیابت ملیتوس و نارسایی کلیوی. (4) مداخلات: در گروه مداخله، تکنیک های نوروموبیلیزاسیون به بیماران آموزش داده خواهد شد و از آنها خواسته می شود آنها را سه بار در روز و هر بار به مدت سه ثانیه و در بازه سه هفته انجام دهند. در گروه کنترل نیز، بی حرکت سازی و اسپلینت مچ به مدت سه هفته تجویز خواهد شد. بیماران هر دو گروه قرص 250 میلی گرمی دیکلوفناک، دو بار در روز را دریافت خواهند کرد. همچنین به آنها توصیه خواهد شد که از فعالیت های شدید با دست خود پرهیز کنند. (5) متغیرهای پیامد اصلی: نمره پرسشنامه بوستون، قدرت دست و یافته های EMG-NCV پیش از شروع پروتکل و پس از پایان مطالعه در هفته سوم ارزیابی خواهند شد.

معاونت پژوھشی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز