اثر بخشی درمان با مدالیته فیزیکی تقلید پتانسیل فعال در مقایسه با درمان اینترفرنشیال در بازتوانی مبتلایان به استئوآرتریت زانو

(1) اهداف: هدف ما در این مطالعه بررسی اثر بخشی درمان با مدالیته فیزیکی تقلید پتانسیل فعال در مقایسه با درمان اینترفرنشیال در بازتوانی مبتلایان به استئوآرتریت زانو است. (2) طراحی: 70 بیمار مبتلا به استئوارتریت زانو بعد از کسب معیارهای ورود و خروج وارد مطالعه خواهند شدند. (3) نحوه انجام: بیماران به صورت تصادفی در دو گروه فرار می گیرند. گروه اول تحت مداخله درمانی با مدالیته تقلید پتانسیل فعال و گروه دوم تحت مداخله درمانی با درمان اینترفرنشیال به مدت ده جلسه قرار می گیرند. در هر دو گروه در طول جلسات درمان فیزیوتراپی، مدالیته های فیزیکی معمول در استئوآرتریت زانو بطور یکسان اعمال خواهند شد. ارزیابی بیماران پیش از مطالعه و بعد از دو ماه انجام خواهد شد. (4) شرکت کنندگان: شرکت کنندگان از بیماران مبتلا به استئوارتریت زانو از نوع خفیف یا متوسط انتخاب خواهند شد. شرایط اصلي خروج از مطالعه شامل سن زیر 50 سال، بیماران دچار مشکلات روماتولوژیک، سابقه جراحی بر روی مفصل زانو و استئوآرتریت زانو از نوع شدید، افراد دارای ایمپلنت های الکتریکی مثل پیس میکر، سابقه بیماری قلبی از نوع بلوک هدایتی، افراد مبتلا به اپیلپسی، سرطان، ترومبوز اندام تحتانی، افراد با اختلال تعادل، نوروپاتی و اختلالات حسی، وجود جراحت پوستی در اطراف زانو و سابقه تزریق کورتبکواستروئید مفصل زانو در 6 ماه اخیر می باشند. (5) مداخلات: استفاده از مدالیته فیزیکی تقلید پتانسیل فعال یا درمان اینترفرنشیال. (6) پیامدهای متغیر اصلی: برای ارزیابی بیماران از پرسشنامه Visual Analog Scale و WOMAC پیش از شروع و در پایان مطالعه استفاده خواهد شد.

دانشگاه علوم پزشکی تبریز