مقایسه کلینیکی میزان ثبات ایمپلنت با استفاده از انالیز فرکانس رزونانس در دو روش مخلتلف جایگذاری : روش استوتوم و دریلینگ متعارف

هدف از مطالعه اخیر مقايسه میزان ثبات ایمپلنت به طور اولیه و در طول دوران ترمیم در دو روش استئوتوم و دریلینگ متعارف جهت آماده سازی بستر ایمپلنت در استخوانهای نوع III و IV بوده است. این مطالعه از نوع randomized controlled clinical trialبوده و جمعیت هدف آن بیماران مراجعه کننده به بخش ایمپلنت که نیاز به جایگذاری ایمپلنت در ناحیه خلفی فک بالا داشته و در عین حال نیاز به پیوند استخوان نداشتند، بوده است. افراد مبتلا به بیماری سیستمیک و افراد سیگاری وارد مطالعه نمی شدند. 54 ایمپلنت از نوع ITI به طور تصادفی با یکی از دو روش استئوتوم و دریلینگ متعارف در 26 بیمار جایگذاری شدند. 29 ایمپلنت در گروه استئوتوم و 25 ایمپلنت در گروه کنترل قرار گرفتند. در زمان گذاشتن ایمپلنت و نیز در فواصل 1و2و 3 ماه پس از جایگذاری ثبات ایمپلنتها ارزیابی می شد. اندازه گیری ثبات با روش Resonance Frequency Analysis(RFA) توسط دستگاه Osstell انجام می شد. واژگان کلیدی: ثبات ایمپلنت، دریلینگ، استئوتوم، فرکانس رزنانس

معاونت پژوهشی دانشگاه شاهد