مقايسه تاثير دو نوع ارتز پن اسپلينت و اكستنشن اسپلينت با نقاط فشاري در كاهش اسپاسيتي و افزايش دامنه حركتي دست بيماران دچار سكته مغزي

مقایسه تاثیر پن اسپلینت با اکستنشن اسپلینت همرا با نقاط فشاری در کاهش اسپاستیسیتی و افزایش دامنه حرکتی دست بیماران مبتلا به سکته مغزی

کارآزمایی بالینی با گروههای موازی، یک سویه کور، تصادفی شده با روش مسدود شده

این مطالعه برای بررسی تاثیر دو نوع اسپلینت بر اسپاستیسیته و دامنه حرکتی در بیماران سکته مغزی طراحی شده است.مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی می باشد. پس از مراجعه بيمار به درمانگاه مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی همدان و امضای رضايت نامه كتبي از طرف بيمار يا همراه وي ، برای هر بیمار اطلاعات مربوط به سن، جنس، وزن، قد، مدت زمان سپری شده از شروع بیماری و سمت مبتلا از طريق مصاحبه و معاينه در پرونده ثبت ميگردد. برای تصادفی سازی از روش مسدود شده استفاده می کنیم. ارزیابی‌ها در ابتدای مراجعه توسط پزشک متخصص انجام می شود و طبق ترتیب بلوکها برای تجویز اسپلینت مربوطه به مرکز ارتوپدی فنی مرکز جامع توانبخشی مباشر وابسته به دانشکده توانبخشی معرفی می شود و توسط یک ارتوتیست خبره قالبگیری می شود و بیمار یک هفته بعد دوباره به پزشک مراجعه می کند و دوباره ارزیابی انجام می شود. این اطلاعات اولیه را بعنوان گروه کنترل در نظر خواهیم گرفت. بیمار اسپلینت مربوطه را به مدت 4 هفته و برای 8 ساعت در روز استفاده خواهد کرد و در انتهای 4 هفته بار دیگر برای ارزیابی مجدد به پزشک مربوطه مراجعه خواهد کرد. بیمار نسبت به نوع اسپلینت دریافتی ناآگاه است.

1- داشتن سن بالای 40 سال و کمتر از 70 سال 2- حداقل 2 ماه و حداکثر پنج سال از زمان ضایعه گذشته باشد. 3- شدت اسپاستیسیته عضلات فلکسور مچ و دست بر اساس مقیاس MMAS ≥ 1 باشد. 4- اولین ابتلای بیمار به سکته مغزی باشد. 5- قادر به درک دستورات باشند. 6- عدم مصرف داروهای ضد اسپاستیسیته 7- عدم وجود ضايعات نورولوژيک ديگر 8- عدم ابتلا به دیابت

گروه پن اسپلینت گروه اکستنشن اسپلینت همراه با فشار تاندونی

مقیاس اصلاح شده اصلاح شده اشورث دامنه حرکتی غیر فعال دامنه حرکتی فعال معیار عملکردی فوگل مایر

اطلاعات بیشتری وجود ندارد.