بررسی مقایسه اثر تزریق داخل مفصلی تریامسینولون و دکستروز پرولوتراپی بر درد و عملکرد زانو در مبتلایان به استئوارتریت زانو.

مقایسه اثر تریامسینولون و دکستروز پرولوتراپی ‌در بیماران مبتلا به آرتروز زانو

کارآزمایی بالینی تصادفی با روش block random sampling در 2 گروه مورد بررسی قرار گرفت

بیماران در بخش طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان مهدیه وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی مورد ارزیابی قرار گرفتند که در ابتدا توسط کمیته اخلاق مورد ارزیابی و نمونه گیری به صورت آسان و در دسترس بود و پس از تصویب پژوهش و هماهنگی های لازم، با ارائه توضیحات برای رضایت آگاهانه اخذ گردید. این بیماران با رضایت اگاهانه کتبی بعد از توضیح کامل و تمام بیمارانی که معیارهای ورود به طرح را داشته در این مطالعه وارد شدند.

سابقه درد از 3 ماه قبل؛ یافته های رادیولوژیک تخریب غضروف مفصلی (grade(2,3 Kellgren-Lawrence scale بر اساس معیارهای استئوآرتریت زانو در The American College of Rheumatology. ، سن بین 45 تا 75 سال معیارهای خروج: هر گونه تزریق مفصلی طی سه ماه اخیر، ابتلای بیماری های سیستمیک مانند آرتریت روماتوئید، سابقه عمل جراحی زانو طی 3 ماه اخیر، سابقه فیزیوتراپی زانو طی 3 ماه اخیر.

گروه اول بیماران تحت درمان با یک نوبت دکستروز پرولوتراپی به صورت یک تزریق داخل مفصلی به شکل ترکیبی از 8 سی سی دکستروز 20 درصد + 2 سی سی لیدوکایین 1 درصد و تزریق اطراف مفصلی در 4 نقطه اطراف زانو ( دو نقطه در بالای پاتلا در قسمت مدیال و لترال یک نقطه در خط مفصلی مدیال زانو و یک نقطه در لترال زانو قدام به سر فیبولا ) با دکستروز 12 درصد با تزریق هر نقطه 2.5 سی سی ( ترکیبی از 3 سی سی دکستروز 20 درصد و 2 سی سی لیدوکایین 1 درصد در سرنگ 5 سی سی که فقط 2.5 سی سی از آن تزریق میشد ) در گروه دوم بیماران تحت درمان با یک نوبت تزریق داخل مفصلی تریامسینولون (40 میلی گرم) با یک سی سی لیدوکایین یک درصد قرار گرفت.

میزان درد و عملکرد بیماران بر اساس پرسشنامه WOMAC و Lequesne

تصادفی سازی ساده فردی با نرم افزار آماری

بیماران به عنوان شرکت کننده و پزشک مسئول به عنوان ارزیابی کننده پیامد نسبت به نوع تزریق کور هستند

اطلاعات بیشتری وجود ندارد