بررسی اثر داروهای مسکن رایج بر پاسخ پالپ به تست های حیاتی در دندانهایی با پالپیت غیر قابل برگشت علامت دار

بررسی اثر داروهای ضد درد رایج بر روی پاسخ دندان ها به تست های حیاتی پالپ

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی ، دو سویه کور ، تصادفی شده بر روی 41 بیمار که دارای دندان با تشخیص پالپیت غیرقابل برگشت علامتدار

مطالعه بر روی بیماران با تشخیص پالپیت غیرقابل برگشت علامتدار مراجعه کننده به دانشکده دندانپزشکی تهران انجام گرفت. ابتدا تست سرما و تست الکتریکی پالپ بر روی دندان با پالپیت غیرقابل برگشت علامتدار و یک دندان سالم انجام گرفت. سپس یکی از داروهای ژلوفن 400میلی گرم یا استامینوفن 500میلی گرم یا پلاسبو برای بیمار تجویز گردید. داروها در بسته های کاملا یک شکل برای عدم اطلاع(کورسازی) مراقب بالینی از نوع دارو به شرکت کننده ها ارائه شد.سپس تست سرما و تست الکتریکی پالپ در زمان های 20، 40 و 60 دقیقه بعد از مصرف قرص ها بر روی همان دندان ها انجام گرفت. برای ثبت میزان حساسیت به تست سرما از مقیاس Visual Analog Scale استفاده شد.

معیارهای ورود به مطالعه: سن 65-18 سال، عدم ابتلا به بیماری های سیستمیک قابل توجه، وجود دندان با پالپیت غیرقابل برگشت علامتدار با درد متوسط تا شدید در جلسه اورژانس با درد طولانی به تست سرما، عدم مصرف داروهای مسکن و یا دپرسانت های سیستم عصبی مرکزی طی 6 ساعت گذشته. معیار خروج: افراد دارای ممنوعیت مصرف استامینوفن و ژلوفن، بیمارانی که دندانشان به تست سرما پاسخ نداده و یا درد دندان ناشی از بافت های پری اپیکال دارند.

گروه مداخله 1 : تجویز ژلوفن 400 میلی گرم، گروه مداخله 2 : تجویز استامینوفن 500 میلی گرم گروه کنترل : تجویز پلاسبو

- پاسخ پالپ دندان با پالپیت برگشت ناپذیر و دندان سالم به تست سرما بر اساس مقیاس Visual Analogue Scale در ابتدای مطالعه (قبل از شروع مداخله) و 20-40-60 دقیقه پس از مصرف دارو - پاسخ پالپ دندان با پالپیت برگشت ناپذیر و دندان سالم به تست الکتریکی پالپ در ابتدای مطالعه (قبل از شروع مداخله) و 20-40-60 دقیقه پس از مصرف دارو

قرار دادن داروها( دو داروی مورد مطالعه و دارونما) در بسته های کاملا یک شکل به صورتی که مراقب بالینی از نوع داروی موجود در هر بسته بی اطلاع بودند.