مقایسه اثر محلولهای کاردیوپلژی حاوی لیدوکائین و پروکائین هیدروکلراید بر روی عملکرد شناختی متعاقب عمل جراحی پیوند عروق کرونر

هدف از این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور، بررسی مقایسه ای اثر محلولهای کاردیوپلژی حاوی لیدوکائین و پروکائین هیدروکلراید بر روی عملکرد شناختی متعاقب عمل جراحی پیوند عروق کرونر در مرکز قلب مازندران میباشد.110 نفر از بیمارانی که دارای شرایط ورود به مطالعه هستند، به صورت تصادفی در دو گروه مساوی 55 نفره قرار خواهند گرفت. معیار های ورودشامل تمایل بیمار جهت شرکت در مطالعه و کسب رضایت آگاهانه; جراحی CABG غیر اورژانسی; سن بین 20 تا 70 سال; استفاده از پمپ قلبی ریوی در حین عمل میباشند. معیار های خروج شامل سابقه هر گونه بیماری مغزی; مصرف الکل بیشتر از 50 سی سی در روز; سابقه بیماری روانی ( هرنوع بیماری روانی که نیاز به درمان دارد ); سابقه سوء مصرف دارویی در 3 ماه گذشته; نارسایی کبدی (تست های عملکرد کبدی بیشتر از 5/1 برابر نرمال); نارسایی ریوی شدید(نیاز به اکسیژن تراپی در منزل); نارسایی کلیوی شدید ( Cr بیشتر از 2); عدم همکاری در پاسخ به سوالات آزمون شناختی; همزمانی با دیگر جراحی های قلب (جراحی دریچه ای); سابقه جراحی های قلب; برون ده قلبی کمتر از 35%; سابقه حساسیت به لیدوکائین و پروکائین هیدروکلراید میباشند. پس از اتصال کامل بیمار به پمپ قلبی-ریوی، جهت بی حرکت کردن قلب در گروه شاهد از محلول کاردیوپلزی حاوی پروکائین هیدروکلراید 5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم و در گروه مداخله، از محلول کاردیوپلزی حاوی لیدوکائین 2 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم استفاده خواهد شد. همه بیماران روز قبل از عمل ، 10 روز و دو ماه بعد از عمل، توسط یک پرستار روانپزشکی با تجربه که اطلاعی از گروه بیماران ندارد، تحت ارزیابی با آزمون شناختی کوتاه مدت فولشتاین قرار خواهند گرفت و دو گروه با یکدیگر مقایسه خواهند شد. همچنین در همه بیماران قبل از عمل ، 10 و 60 دقیقه بعد از پمپ قلبی-ریوی ، مقدار سی سی 5 خون شریانی گرفته شده و جهت تعیین سطح خونی لیدوکائین به آزمایشگاه فرستاده خواهد شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مازندران