اثربخشی رویکرد مبتنی بر توانبخشی واقعیت مجازی در مقایسه با آموزش تعادل خاص و تمرین متعارف بر عملکرد تعادل کودکان فلج مغزی: یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی

هدف اصلی از این مطالعه ، یافتن اثربخشی رویکرد مبتنی بر توانبخشی واقعیت مجازی در مقایسه با آموزش های خاص وظیفه و آموزش مرسوم بر عملکرد تعادل کودکان مبتلا به CP است.

36 شرکت کننده در یکی از 3 گروه به طور تصادفی قرار می گیرند ، این یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی کور است

شرکت کنندگان نسبت به نوع درمان blind خواهند شد. آنها 3 بار ارزیابی می شوند. T0: ارزیابی پایه ، T1: ارزیابی بعد از آموزش (پس از 6 هفته آموزش) و T2: ارزیابی پیگیری (6 هفته پس از اتمام مداخله).

کودکان فلج مغزی اسپاستیک با سن بین 4 تا 12 سال؛ توانایی انجام حرکات عملکردی در حد ۱ و یا دو بر مبنای GMFCS-ERI نداشتن عمل جراحی برای درمان اسپاستیسیته نداشتن تزریق بوتولینیم در 6 ماه گذشته برای درمان اسپاستیسته

گروه اول: درمان مبتنی بر توانبخشی واقعیت مجازی مداخله شامل یک برنامه 6 هفته ای ، 3 جلسه فردی در هفته 60 دقیقه در هر جلسه است. در جلسه کودک می تواند 10 جلسه در هر جلسه انجام دهد تا 5 دقیقه برای هر بازی تمرین کند. یک متخصص فیزیوتراپی آموزش دیده با ارائه پشتیبانی جسمی در صورت لزوم برای حفظ تعادل یا ارائه بازخورد برای تنظیم تمرین ، نظارت و کمک به تمرین کودک خواهد کرد. وی پیشرفت در سطح دشواری هر بازی را بر اساس بهبود عملکرد تعادل هر کودک در طول 6 هفته آموزش در نظر خواهد گرفت. به همین دلیل از بازی های Kinect زیر استفاده می شود: 1) Kinect Sports ، 2) Kinect Adventures ، 3) Shape Fitness شما تکامل یافته و 4) کارناوال. گروه دوم: تعادل خاص این برنامه شامل 13 تمرین ویژه تعادلی برای 18 جلسه در طی 6 هفته ، 3 جلسه در هفته است. گروه 3: گروه کنترل شرکت کنندگان پروتکل توانبخشی متعارف خود را ادامه خواهند داد. 3 جلسه در هفته به مدت 6 هفته تحویل داده می شود.

مقیاس تعادل کودکان اندازه گیری عملکردی حرکات گراس - D&E 5 بار انجام نشستن به ایستاده اندازه گیری نوسان تغییر مرکز فشار اندازه گیری جابجایی مرکز فشار

بلوک تصادفی روش تصادفی سازی بلوک به صورت تصادفی طراحی شده است. این روش برای اطمینان از تعادل در اندازه نمونه در بین گروه ها در طول زمان استفاده می شود. بلوک ها با تکالیف از پیش تعیین شده گروه ، متعادل و کوچک هستند ، که تعداد افراد در هر گروه را در هر زمان مشابه نگه می دارد. [1،2] اندازه بلوک توسط محقق تعیین می شود و باید تعداد آنها از تعداد گروه ها باشد (به عنوان مثال با دو گروه درمانی ، اندازه بلوک 4 یا 6 یا 8). بهتر است از بلوک ها در مقادیر کوچکتر استفاده شود زیرا محققان راحت تر می توانند تعادل را کنترل کنند. [10] پس از مشخص شدن اندازه بلوک ، باید تمام ترکیبات متعادل ممکن برای تعیین تکلیف در بلوک (یعنی تعداد برابر برای همه گروههای موجود در بلوک) محاسبه شود. بلوک ها به طور تصادفی برای تعیین تکلیف بیماران در گروه ها انتخاب می شوند. اگرچه با این روش تعادل در اندازه نمونه حاصل می شود ، ممکن است گروه هایی تولید شوند که از نظر متغیرهای متغیر به ندرت قابل مقایسه هستند. به عنوان مثال ، یک گروه ممکن است شرکت کنندگان بیشتری با بیماری های ثانویه داشته باشند (به عنوان مثال ، دیابت ، بیماری اسکلروز متعدد ، سرطان ، فشار خون بالا و غیره) که می تواند داده ها را مخدوش کند و ممکن است بر نتایج آزمایش بالینی تأثیر منفی بگذارد. [11] پوکوک و سیمون بر اهمیت کنترل این متغیرها به دلیل عواقب جدی در تفسیر نتایج تأکید کردند. چنین عدم تعادل می تواند تعصب را در تحلیل آماری ایجاد کند و قدرت مطالعه را کاهش دهد. از این رو ، اندازه نمونه و متغیرهای متغیر در تحقیقات بالینی باید متعادل باشند اندازه هر بلوک (بر اساس پاکت مهر و موم شده) در مطالعه حاضر 12 بیمار است و در کل 36 بیمار در 3 بلوک شرکت می کنند. بنابراین ، در گروه مداخله 1 (بلوک 1: آموزش واقعیت مجازی ، 12 نفر) ، در گروه مداخله 2 (بلوک 2: آموزش تعادل ویژه ، 12 نفر =) و در گروه کنترل (بلوک 3: توانبخشی معمولی ، 12 نفر) ) اختصاص خواهد یافت.. تصادفی سازی بلوک بر اساس زمانی که کودک با توجه به سطح GMFCS (I یا II) به مطالعه می رود ، مورد استفاده قرار می گیرد و طبقه بندی می شود.