مقایسه نتایج جراحی سندرم تانل کارپ به روش مینی اینسیژن و روش کلاسیک

هدف ما از این مطالعه مقایسه نتایج جراحی تانل کارپ به روش مینی اینسیژن و روش کلاسیک

بعد از تأیيد كميته اخلاق معاونت پژوهشي دانشگاه شهید بهشتی و اخذ رضايت نامه از بيماران این مطالعه انجام شد. کارآزمایی بالینی غیر تصادفی شده بر روی ۷۵ بیمار که کاندید جراحی تانل کارپ هستند انجام می شود.

این مطالعه در بیمارستان شهدای تجریش انجام شده است و در این مطالعه از تکنیک کورسازی استفاده نشده است.

شرایط ورود: مثبت شدن تست تینل یافته الکترودیاگنوستیک متوسط تا شدید سندرم تانل کارپ ضعف و آتروفی عضله تنار پارستزی شبانه بی حسی مثبت شدن تست فالن شرایط عدم ورود: داشتن بیماری های عصب محطی دیگر

گروه های مداخله ۷۵ بیمار هستند که به دو گروه ۴۵ و ۳۰ نفره تقسیم خواهند شد و به ترتیت تحت جراحی مینی اینسیژن و روش کلاسیک قرار خواهند گرفت. در گروه کلاسیک، برش پوستی از خط کاردینال کاپلان از فاصله نزدیک تا فرورفتگی مچ دست به صورت مجزا انجام می شود. رباط عرضی کارپ از طریق از بین بردن بافت چربی زیر جلدی و فاشیای کف دست قابل دسترس می شود. سپس برش ایجاد می شود تا عصب آزاد شود. در گروه مینی برش ، برش 1 سانتی متر در کف ، با شروع از تقاطع خط کاردینال کاپلان و یک خط کشیده شده در امتداد مرز شعاعی وب سوم دست مشخص شده است. برش پوستی به طول 1.5 سانتیمتر بر روی یک خط بین تاندونها ساخته شده و سپس پس از رسیدن به کف دست ، تونلی تحت فاشیا ساخته می شود و رباط فاسیا و کارپ برای آزاد کردن عصب بریده می شود.

درد، میزان رضایت، برگشت به کار، طول اسکار جراحی، پارستزی، قدرت گریپ و قدرت مقابله

تمام دیتای این مطالعه به عنوان فایل ساپلیمنتری به اشتراک گذاشته خواهد شد

تمام دیتای این مطالعه پس از چاپ مقاله به اشتراک گذاشته خواهد شد

به تمام افرادی که درخواست کنند، فایل به اشتراک گذاشته خواهد شد

اطلاعات این مطالعه برای استفاده دیگر محققان در مطالعات متاآنالیز و سیستماتیک ریویو قابل استفاده است.

اطلاعات به عنوان فایل ساپلیمنتری پیوست شده به مقاله در دسترس خواهد بود.

اطلاعات برای همیشه پس از درخواست در دسترس افراد قرار خواهد گرفت.