مقایسه اثر تسکینی و پایداری محلول ترکیبی (دیفن هیدرامین-Almgs) نسبت به خمیر دهانی تریادنت 0/1% در بیماران با ضایعات آفتی مینور متعدد دهان

ارزیابی پایداری فیزیکی و عملکرد محلول ترکیبی درکاهش درد و سوزش و پذیرش آن توسط مراجعین

مطالعه کارآزمایی بالینی ، با گروه های موازی

این مطالعه بر روی 50 مراجعه کننده به کلینیک دندانپزشکی آپادانا با ضایعات آفتی مینور متعدد دهانی که به دو گروه 25 نفره تقسیم شدند؛ انجام می شود. به گروه اول محلول ترکیبی دیفن هیدرامین- Almgs و به گروه دوم خمیر دهانی تریادنت0/1 % داده می شود. سپس پایداری فیزیکی محلول ترکیبی مورد سنجیده خواهد شد و هر دو گروه از نظر مدت زمان بهبودی زخم‌ها، میزان کاهش درد و سوزش (معیار VAS) و در نهایت رضایتمندی بیماران، مقایسه خواهند شد.

شرایط ورود: وجود زخم‌های آفتی متعدد (بیش از 1 عدد) که کمتر از 48 ساعت در دهان پدیدار شدند. افراد بالای 18 سال؛ شرایط خروج: تاریخچه شناخته شده از افزایش حساسیت داروئی وجود بیماری‌های سیستمیک از جمله بهجت، کرون، تالاسمی وجود کمبود ویتامین Vit B12 و آهن خانم‌های باردار و شیرده افراد سیگاری مصرف داروهای آنتی‌هیستامین دهانی یا ضد التهاب غیر استروئیدی طی یک هفته گذشته زخم‌های آفتی مجاور ترومای ناشی از لبه‌های تیز دندان، ترمیم شکسته، اپلاینس ارتودنسی یا پروتز پارسیل

گروه مداخله: محلول دیفن هیدرامین- Almgs را روزانه 3 بار، به مقدار 10سی‌سی به مدت یک دقیقه دهانشویه و سپس از دهان خارج کرده و تا نیم ساعت پس از آن از خوردن و آشامیدن اجتناب می‌نمودند. گروه کنترل: خمیر دهانی تریادنت ۱/۰% را روزانه ۳ بار، بر روی ضایعه مالیده و تا نیم ساعت از خوردن و آشامیدن اجتناب نمودند.

1. مقایسه اثر تسکینی و نمره VAS ناشی از درد و سوزش در ۲گروه دریافت کننده محلول ترکیبی و خمیر دهانی مورد 2. تعیین میزان رضایت بیماران از پوشش‌دهی محلول ترکیبی و خمیر دهانی 3. مقایسه مدت زمان بهبودی ضایعات آفتی در ۲گروه