بررسی تاثیر درمانی داروی میدودرین در بیماران مبتلا به رفلاکس معده-مری مقاوم به درمان طی یک مطالعه مداخله ای تصادفی دو سو کور

بیماری رفلاکس معده-مری با وجود آسیب مخاطی در مری یا بازگشت غیر طبیعی محتویات معده به مری شناخته می شود. داروهای سرکوب کننده ترشح اسید و بخصوص مهار کننده های پمپ پروتون در کاهش علائم و درمان نقش بسیار مهمی دارند. اما 30-20 درصد بیماران به این درمان پاسخ نمی دهند. از این رو داروهای دیگری که بر فشار اسفنکتر تحتانی و یا کاهش شلی گذرای آن مؤثر می باشند گزینه های در حال مطالعه هستند. تصور می شود میدودرین که یک داروی اگونیست گیرنده الفا می باشد بتواند در درمان موارد مقاوم طبق مکانیزم های فوق کارآمد باشد. در این کارآزمایی بالینی تاثیر این دارو با دارونما مقایسه خواهد شد. تعداد 60 نفر بیمار بین 18 تا 65 سال که حداقل یکی از علائم رفلاکس شامل سوزش سر دل یا بازگشت محتویات معده به دهان را دارند و به یک ماه درمان با مهار کننده های پمپ پروتون با دوز بالا پاسخ نداده اند وارد مطالعه می شوند . در صورت سابقه جراحی گوارشی، بیماریهای همزمان، مصرف بعضی داروها، دیسفاژی و حاملگی از مطالعه حذف می شوند. ابتدا اندوسکوپی و نمونه گیری از مری انجام میشود. بیماران به صورت تصادفی به 3 گروه 20 نفره تقسیم میشوند. سپس در کنار یک گروه شاهد ( دارونما) به دو گروه دیگر دو دوز مختلف داروی میدودرین به مدت یک ماه داده می شود. بیمار شدت علایم رفلاکس را به عنوان پیامد اصلی بر اساس معیار چشمی ده تایی در قبل از شروع درمان و هر هفته تا دو هفته بعد از قطع درمان ثبت میکنند. پرسشنامه کیفیت زندگی ویژه بیماران رفلاکس در شروع و بعد در هفته دوم و انتهای درمان و سپس دو هفته بعد از قطع درمان توسط درمانگر پر خواهد شد. در نهایت نتایح مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار می گیرد.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز