بررسی مقایسه ای تاثیر تجویز میدازولام قبل و بعد از ایجاد تشنج روی عوارض پس از درمان الکتریکی شوک درمانی در نوجوانان

تعیین و مقایسه ی تاثیر تجویز میدازولام قبل و بعد از ایجاد تشنج بر عوارض پس از الکتروشوک درمانی

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور است که بر روی 69 بیمار طراحی و اجرا شده است که هم اکنون در مرحله 3 است.

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دوسوکور است که بر روی بیماران با سن 13 تا 19 سال در بیمارستان الزهرا (س) طراحی و اجرا شده است. بیماران به طور تصادفی به 3 گروه تقسیم می شوند و بسته های دارویی را دریافت می کنند. افرادی که وظیفه تزریق داروها را بر عهده دارند و افرادی که وظیفه نظارت بر بیماران را بر عهده دارند کاملاً از محتوای بسته ها ناآگاه هستند. حین انجام ECT و 5،10،15 دقیقه پس از آن بیماران از نظر فشارخون، درصد اشباع اکسیژن خون، ضربان قلب و الکتروکاردیوگرام مانیتور میگردند و پس از هوشیاری کامل بیماران از نظر تهوع، سردرد و درد عضلانی مورد ارزیابی قرار می گیرند.

معیارهای ورود به مطالعه شامل سن ۶ تا ۱۸ سال، دارا بودن اندیکاسیون برای ECT، رضایت والدین ، NPO بودن و ASA I&II و معیارهای عدم ورود به مطالعه شامل افرادی که از نظر همودینامیک Stable نیستند و افرادی که دچار بیماری های ماژور مانند آسم، آلرژی دارویی، بیماری های نوروماسکولار، صرع، هایپرتنشن و بیماری های قلبی عروقی هستند میشود.

بیماران به سه گروه تقسیم خواهند شد: گروه A که قبل از دریافت شوک و به همراه رژیم معمول میدازولام دریافت می کنند. گروه B که بعد از انجام ECT میدازولام دریافت می کنند و گروه C که گروه شاهد هستند و دریافت کننده ی رژیم روتین بدون میدازولام هستند.

درد عضلانی، سردرد، تهوع، تاکیکاردی، برادیکاردی

افرادی که وارد مطالعه می شوند به وسیله نرم افزار کامپیوتری و تکنیک نامه در بسته به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم خواهند شد . دو گروه دریافت کننده ی میدازولام قبل و بعد از ECT به عنوان گروه های مداخله در نظر گرفته خواهند شد و گروه دریافت کننده درمان روتین و پلاسبو (بدون میدازولام) گروه شاهد خواهد بود.

بیماران به طور تصادفی به وسیله نرم افزار کامپیوتری به 3 گروه تقسیم می شوند و هر گروه یکی از سه بسته دارویی A,B و C (پلاسبو) را دریافت می کنند. دارو های هر سه بسته با استفاده از سرنگ های یک شکل و هم حجم توسط محقق اماده میشود. افرادی که وظیفه تزریق داروها را بر عهده دارند و افرادی که وظیفه ثبت علائم حیاتی را بر عهده دارند متفاوتند و کاملاً از محتوای بسته ها و سرنگ ها ناآگاه هستند. نهایتا پس از آنالیز کد ها توسط محقق رمز گشایی می شوند.