بررسی تاثير اندانسترون وريدي بر ميزان درد، ناراحتي و تهوع ناشي از جايگذاري لوله بيني معدي (NG tube)

تعيين تاثير استفاده از اندانسترون وريدي پیش از گذاشتن NG-Tube بر شدت درد، ميزان ناراحتي و ميزان بروز تهوع و استفراغ ناشي از جايگذاري NG-Tube

مطالعه کارآزمایی بالینی کلاسیک (فاز 3) با حجم نمونه 46 نفر دارای گروه کنترل، با گروه های موازی ، دو سویه کور ، تصادفی شده

مطالعه در بخش اورژانس بیمارستان و در بیمارانی که نیاز به NG tube دارند انجام می شود. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه مورد(تزریق اندانسترون) و شاهد(پلاسبو) تقسیم می شوند و همکار طرح بدون اطلاع محقق، پزشک و پرستار و ارزیاب بیمار سرنگ ها را برچسب می زند و کلیه موارد گذاشتن NG tube توسط یک فرد که از قرار گیری بیماران در دو گروه مطلع نمی باشد، صورت خواهد گرفت. میزان ناراحتی و همچنین شدت درد و تهوع بیماران بلافاصله و 30 و 60 دقیقه پس از اتمام پروسیجر با استفاده از معیار VAS توسط فردی که از قرار گیری بیماران در دو گروه مورد بررسی آگاه نیست، مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت.

بیمارانی با اندیکاسیون گذاشتن لوله بینی- معده ای (NG tube) و سن بالای 18 سال که تمایل به شرکت در مطالعه دارند وارد می شوند و بیمارانی با عدم هوشیاری، بارداری، وضعیت همودینامیک ناپایدار (فشار خون سیستولیک کمتر از 90 میلی متر جیوه)، داشتن خونریزی از بینی در زمان مطالعه، داشتن مشکلات آناتومیک بینی، حساسیت به اندانسترون، مصرف داروهای تداخل کننده با اندانسترون، بیمارانی که خود با تهوع و استفراغ مراجعه کردند، بیماران ترومایی و بیمارانی که در آن ها بیش از دو بار تلاش جهت انجام جایگذاری لوله بینی-معده ای صورت گیرد وارد مطالعه نمی شوند.

برای بیماران گروه مورد، قبل از کارگذاری NG tube ده میلی گرم اندانسترون 15 دقیقه قبل از انجام پروسیجر بصورت وریدی تزریق خواهد گردید و برای گروه شاهد ، با حجم مشابه نرمال سالین تزریق خواهد شد.

میزان ناراحتی؛ شدت درد ؛ تهوع

واحد تصادفی سازی فردی می باشد. ابزار تصادفی سازی جدول اعداد تصادفی است. برای ایجاد دو گروه مستقل با حجم نمونه برابر ، ابتدا 46 واحد نمونه (بیماران) را 1 تا 46 شماره گذاری نموده، سپس با استفاده از جدول اعداد تصادفی، 23 شماره از بین 1 تا 46 را به تصادف و بدون جایگذاری انتخاب نموده و به بیماران متناظر با شماره های انتخاب شده دارو داده می شود و 23 بیمار باقیمانده نیز دارو نما داده می شود.

شرکت کنندگان نمی دانند در کدام گروه قرار می گیرند. پزشک و پرستار و ارزیاب بیمار از تخصیص بیماران به گروه ها اطلاعی ندارند.