تاثیر استفاده از ارتز مرتعش در ناحیه ی عضلات پارااسپاینال گردنی بر تعادل دینامیک و سرعت راه رفتن در بیماران مبتلا پارکینسون

بررسی تاثیر تحریک مکانیکی حسی به شکل ارتعاش در ناحیه ی گردن بر سرعت راه رفتن

این مطالعه بصورت مداخله ای قبل و بعد است که نمونه ها بصورت تصادفی ساده انتخاب خواهند شد.

بیماران پس از انجام ارزیابی های بالینی توسط پزشک متخصص تکمیل شدن ارزیابی با مقیاس های Hoehn and Yahr برای شرکت در مطالعه مراجعه می کنند. برای ارزیابی میزان تعادن بیماران از دستگاه تعادل بایودکس که قادر به ایجاد شرایط دینامیک است، استفاده می شود. شاخص کلی ثبات یک فاکتور مشخص اندازه گیری تعادل است و میزان آن توسط خروجی دستگاه تعادل بایودکس استخراج شده و در وضعیت های مختلف موتور خاموش و موتور روشن ارتز مرتعش مورد مقایسه قرارمی گیرد. ارزیابی سرعت راه رفتن در سه مرحله به وسیله آزمون برخاستن و راه رفتن زمان دار صورت می گیرد : -بدون بستن ارتز گردنی مرتعش -با ارتز مرتعش در حالی که موتور آن خاموش باشد -با ارتز مرتعش در حالی که موتور آن روشن باشد پس از آزمون اولیه بیمار به مدت یک ماه هفته ای یک روز به بخش طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان فیروزگر مراجعه کرده و تحریکات الکتریکی را از طریق ارتز مرتعش دریافت میکند ، بعد از این دوره ی یک ماهه ،مجددا ارزیابی سرعت راه رفتن و تعادل با همان روش های ذکر شده انجام می شود.

شرایط ورود : افراد 50 تا 80 سال مبتلا به پارکینسون قرار گرفتن در یکی از مراحل 2 تا 4 شدت بیماری در مقیاس Hoehn and Yahr داشتن رژیم دارویی پایدار حداقل در 3 ماه گذشته شرایط عدم ورود: داشتن سابقه ی افتادن در 6 ماه گذشته داشتن سابقه ی سایر بیماری های نورولوژیک و یا روانی داشتن سابقه ی بیماری قلبی عروقی

دستگاه ارتوز مرتعش در محل گردن بیماران مبتلا به پارکینسون ،روی عضلات پارااسپاینال گردنی قرار میگیرد و بیمار به مدت پانزده دقیقه با دستگاه راه می رود.

شاخص کلی ثبات اندازه گیری شده با دستگاه تعادل بایودکس ، آزمون برخواستن و راه رفتن زمان دار