مقایسه اثر نئوستیگمین و متوکلوپرامید وریدی بر حجم باقیمانده معده در بیماران تحت تهویه مکانیکی بخش مراقبت های ویژه

مقایسه اثر نئوستیگمین و متوکلوپرامید وریدی بر حجم باقیمانده معده در بیماران تحت تهویه مکانیکی بخش مراقبت های ویژه

این ارزیابی یک کارآزمایی بالینی در فاز 3 می باشد، بیمارانی که معیار های لازم برای ورود به مطالعه را دارند، به عنوان گروه مطالعاتی در نظر گرفته می شوند، در این مطالعه 100 بیمار انتخاب می شوند. بیماران به صورت تخصیص غیر تصادفی در دو دسته قرار می گیرند، 50 بیمار در گروه نئوستیگمین و 50 بیمار در گروه متوکلوپرامید قرار می گیرند. بر این اساس قبل از شروع انفوزیون دارو و 3، 6، 9 و 12 ساعت بعد از شروع انفوزیون، حجم باقی مانده معده در آن ها به صورت آسپیره کردن با سرنگ گاواژ ارزیابی می شود.

این مطالعه به صورت کارازمایی بالینی در بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان انجام می شود، همچنین مطالعه به صورت یک سو کور خواهد بود که در آن برای بیماران انجام مطالعه کور خواهد شد.

معیار های ورود شامل سن بین 20 تا 50 سال، بیماران تحت تهویه مکانیکی و بیماران دارای تغذیه روده ای به روش لوله بینی معدی بوده است. همچنین معیار های خروج شامل استفاده قبلی از بتابلاکرها، بلوک قلبی، برادیکاردی (ضربان قلب کمتر از 60) قبل از ورود به مطالعه، هیپوترمی به صورت درجه حرارت مرکزی کمتر از 35 درجه، نارسایی کلیه (CR>1.5)، استفاده از اریترومایسین یا سیزاپراید در عرض 8 ساعت قبل از شروع مطالعه، جراحی اخیر روی معده یا دستگاه گوارش در عرض ده روز اخیر، علائم و نشانه های انسداد روده، بارداری و شیردهی، برونکواسپاسم فعال، بروز علائم اکستراپیرامیدال، حساسیت به نئوستیگمین و خونریزی فعال دستگاه گوارش بوده است.

در گروه اول از نئوستیگمین با دوز 2.5 میلیگرم در 100 میلی لیتر نرمال سالین و در گروه دوم از متوکلوپرامید با دوز 10 میلیگرم در 100 میلی لیتر نرمال سالین استفاده می شود.

حجم باقیمانده معده

به این صورت که بیماران در دو گروه از داروی استفاده شده اطلاعی ندارند و بسته بندی دارو ها به صورت مشابه انجام می شود.