مقایسه تاثیر دو روش کانول بینی با جریان بالا و مرطوب ،با فشار مثبت مداوم راه هوایی نازال ،پس از تجویز سورفاکتانت به روش Insure در نوزادان نارس مبتلا به سندرم زجر تنفسی

این مطالعه برای مقایسه تاثیر دوروش کانول بینی و فشار مثبت مداوم راه هوایی در سورفاکتانت درمانی نوزادان مبتلابه سندرم دیسترس تنفسی انجام می شود. دریک مطالعه کار آزمایی بالینی تصادفی ، تعداد 80 نوزاد پره ترم در محدوده سنی 30 تا 35 هفته که به علت دیسترس تنفسی در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بستری شده اند و کاندید درمان با سورفاکتانت به روش INSURE می باشند بر حسب جدول اعداد تصادفی به دو گروه مورد (َA) و شاهد (B) تقسیم میگردد . نوزاد بعد از لوله گذاری با لوله تراشه با سایزمتناسب و پس از حصول اطمینان از محل صحیح لوله تراشه ،سورفکتانت را دریافت می کند. سپس نوزاد اکستوبه شده بطور تصادفی دریکی از دو گروه قرار می گیرد. گروه مورد (A) تحت اكسيژن درمانی با كانول بيني با جريان بالا قرارمی گیرد که اين روش HHFNC با جریان 4 تا 6 لیتر و مرطوب شده از طریق کانول بینی دو شاخ خواهد بود . در گروه شاهد (B) نوزاد را تحت فشار مثبت مداوم راه هوايي از راه بيني قرار میدهیم که روش NCPAP با میزان PEEP = 4-6 cm H2O ، با دستگاهای Bubble Cpap انجام خواهد گرفت . سپس نوزادان از نظر نیاز به اینتوباسیون مجدد طی 72 ساعت از INSURE ، میزان بروز عوارض ریوی (پنوموتوراکس ،دیسپلازی برونکوپولمونری) ، میزان عوارض خارج ریوی (خونریزی بطنی،رتینوپاتی نارسی،آسیب به بینی ) و طول مدت اقامت در بیمارستان مورد مقایسه قرار میگیرند .

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي تبريز