اثربخشی مداخله مبتنی بر بهوشیاری و تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای (TDCS) بر اختلالات شناختی و مشکلات هیجانی بیماران مبتلا به سکته مغزی: یک مطالعه کارآزمایی بالینی

بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر بهوشیاری و تحریک الکتریکی فرا جمجمه ای (TDCS) بر اختلالات شناختی و مشکلات هیجانی بیماران مبتلا به سکته مغزی

کارآزمایی بالینی با گروه کنترل باطرح پیش آزمون-پس آزمون، 72 بیمار مبتلا به سکته مغزی بصورت تصادفی در 4 گروه حدود 18 نفره وارد خواهند شد.

این تحقیق در بیمارستان امام رضا ع تبریز انجام خواهد شد. برای تحریک TDCS الکترود آندال در ناحیه پیش پیشانی جانبی چپ ( F3) و الکترود کاتدال در پیش پیشانی جانبی راست (F4) گذاشته خواهد شد و جریان مستقیم الکتریکی 2میلی آمپربه مدت 20 دقیقه از جمجمه آزمودنی در طی 10 جلسه عبورداده میشود. در گروه مداخله بهوشیاری، طی هشت جلسه دو و نیم ساعته و بر اساس برنامه درمانی کاهش استرس براساس بهوشیاری کابات زین (2003) تحت آموزش بهوشیاری قرار خواهند گرفت. داده ها از طریق آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) تحلیل خواهد شد.

معیارهای ورود و خروج: سن 30 الی 70 سال، سواد خواندن و نوشتن، قبول و امضای رضایت نامه آگاهانه و امکان مراجعه مرتب و عدم گرفتاری مرکز تکلم و عدم سابقه سکته مغزی قبلی و یا بیماری روانپزشکی

گروه تحت مداخله بهوشیاری، گروه مداخله TDCS، بیمار مداخله TDCS و مداخله بهوشیاری، گروه کنترل که درمان استاندارد را بدون مداخلات فوق دریافت میکند

تغییرات نمرات اختلالات شناختی با استفاده از پرسشنامه وضعیت شناختی ادن بروک و تغییرات نمرات مشکلات هیجانی با استفاده از پرسشنامه های افسردگی و اضطراب بک سنجیده خواهد شد.

روش تصادفی سازی و توضیحات هر روش: تصادفی سازی ساده، بلوک

فردی که مداخله مبتنی بر بهوشیاری و تحریک الکتریکی خارج جمجمه را انجام خواهد داد مجزا از افراد ارزیابی کننده پیامد و آنالیز کننده خواهد بود.