تاثیر زودرس ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری نسبت به انفوزیون مداوم پانتوپرازول در جلوگیری از خونریزی مجدد بیماران با زخم پپتیک

هدف:تاثیر ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری در جلوگیری از عود زخم پپتیک در تحقیقات مختلف تععین شده ولی اثر ریشه کنی در پیشگیری از خونریزی اولیه در مقایسه با انفوزیون مهار کننده پمپ پروتونی ارزیابی نشده است.هدف این مطالعه مقایسه این دو متد درمانی در بیماران با زخم پپتیک خونریزی دهنده است. متد: بیماران زخم پپتیک خونریزی دهنده که دارای شواهد اخیر خونریزی شامل جهش خون فورست(فورست IA)رگ قابل رویت غیر خونریزی دهنده (فورست IIA), نشت خون و لخته چسبنده با رگ قابل رویت دارند( IA, IB, IIA ) وارد مطالعه می شوند. نحوه اجرا: بعد از هموستاز آندوسکوپی با اپی نفرین (1:10000(و APC یا بای پولار دو نمونه از آنتر و دو نمونه از بادی بوسیله فورسپس بدست می آید.نمونه ها با تست اوره آز سریع برسی شده و موارد مثبت با در نظر گرفتن عوامل مداخله ای مثل سن جنس و نتیجه آندوسکوپی بدو گروه تقسیم می شود. مداخله: گروه P پانتوپرازول وریدی 80 میلی گرم دوز اولیه و بعد 8 میلی گرم در ساعت انفوزیون به مدت 72 ساعت و گروه H امپرازول 20 بیسمت ساب سیترات 240 و مترونیدازول 500 و تتراسیکلین 1000 میلی گرم دو بار در روز به مدت 14 روز دریافت می کنند. شرایط ورود و خروج از مطالعه: بیماران زخم پپتیک خونریزی دهنده سن بالاتر از 16 سال که دارای معیار خونریزی اخیر هستند وارد مطالعه می شوند.معیارهای خروج از مطالعه شامل واریس مری سیروز کبدی بدخیمی وجود پیس میکر قلبی مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی بیماریهای ناتوان کننده و درمان با آنتی کواگولانت آنتی بیوتیک و مهار کننده پمپ پروتونی و متعدد بودن زخم بود. پیامداصلی: پیامد های اولیه و ثانویه بر اساس ریت خونریزی مجدد نیاز جراحی تعداد ترانسفوزیون و مدت بستری در هفته اول و ماه اول برسی می شود.درجه ریسک بیماران بر اساس معیار روکال و خونریزی مجدد بصورت هماتمز ملنا مکرر افت هموگلوبلین بیش از دو گرم در دسی لیتر ضربان بیش از نود و افت فشار خون می باشد.

دانشگاه جندی شاپور اهواز