تاثیر افزودن دوزهای مختلف اپی نفرین به فنتانیل و بوپیواکایین در بیحسی اسپاینال در اعمال جراحی ارتوپدی اندام تحتانی با تورنیکه

در این کارآزمایی بالینی60 بیمار تحت عمل جراحی ارتوپدی اندام تحتانی با تورنیکه مورد مطالعه قرار میگیرند. بیماران دارای کلاس بیهوشی 1 و 2 و شرط سنی 65-20 سال هستند. معیارهای خروج از مطالعه شامل بیماران کاندید عمل جراحی اورژانس؛ عدم رضایت بیمار؛ عفونت در محل ورود سوزن؛ فشار بالای داخل جمجمه؛ اختلالات انعقادی؛ عدم امکان برقراری ارتباط مناسب با بیمار جهت انجام ارزیابی های مورد نیاز؛ سابقه اعتیاد به مواد مخدر؛ سابقه حساسیت به داروهای بیحسی ومخدرها میباشد. بیماران به صورت تصادفی در یکی از دو گروه 30 نفره ی الف و ب به شرح زیر قرار میگیرند. الف: 12 تا 15 میلیگرم بوپیواکایین+ 25 میکروگرم فنتانیل+ 0.1 میلیگرم اپی نفرین. ب: 12 تا 15 میلیگرم بوپیواکایین+ 25 میکروگرم فنتانیل+ 0.3 میلیگرم اپی نفرین. بیحسی اسپاینال در وضعیت نشسته و در فضای لومبار انجام میشود. سپس بیماران در حالت خوابیده قرار میگیرند. 0.01 تا 0.03 میلیگرم برای هر کیلوگرم میدازولام به عنوان ارامبخشی برای بیماران تجویز میگردد. متغیرهای زیر در زمان های 5، 10، 20، 30، 60، 90، 120 دقیقه بعد از انجام اسپاینال و در ریکاوری ثبت میگردند: سطح بلوک حسی با سوزن و به روش pinprick ارزیابی و زمان رسیدن به بالاترین حد آن و نیز زمان پسرفت 4 درماتوم ثبت میشود. سطح بلوک حرکتی با استفاده از bromage scale به صورت (0= عدم بلوک حرکتی؛ 1= توانایی خم کردن زانو، حرکت دادن پا، عدم توانایی بلند کردن پا; 2= توانایی حرکت دادن پا; 3= عدم توانایی در حرکت پا یا زانو) ارزیابی و ثبت میگردد. ضربان قلب، فشار خون، بروز تهوع و استفراغ، تنگی نفس و لرز در صورت وجود ثبت و رسیدگی میشوند. وجود یا عدم وجود درد حین و پس از عمل در ریکاوری نیز بررسی و در صورت وجود درمان میشود.

معاونت پژوهشی بیمارستان سینا