مقایسه اثر اسپیرینولاکتون و اپلرنون بر عملکرد سیستولیک و دیاستولیک بطن چپ در بیماران دچار نارسایی قلبی

مقایسه اثر اپلرنون نسبت به اسپیرینولاکتون در بهبود کارکرد سیستولیک بطن چپ در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

این کلینیکال تریال تصادفی شده شامل افراد علامتدار مبتلا به نارسایی قلبی تازه تشخیص داده شده بدون نیاز به رواسکولاریزاسیون می باشدکه بصورت یک سو کور علاوه بر داروهای مرسوم نارسایی قلبی، بصورت یک درمیان اسپیرینولاکتون یا اپلرنون دریافت می نمایند و دو گروه اول درمان و پس از شش ماه اکوکاردیوگرافی شده و از نظر تغییر در شاخصهای اکو با یکدیگر مقایسه میشوند.

این مطالعه در بیمارستان فاطمه زهرای ساری بر روی بیماران علامتداری که پس از انجام اکوکاردیوگرافی در آنها تشخیص نارسایی قلبی برای اولین بار داده میشود، انجام میشود.

شرایط ورود: بیماران مبتلا به نارسایی قلبی علامتدار تازه تشخیص داده شده. شرایط عدم ورود: بارداری؛ استفاده قبلی از آنتاگونیستهای آلدوسترون؛ بیماری شدید عروق کرونری نیازمند به رواسکولاریزاسیون؛ هیپرکالمی و کراتینین سرمی بالای 2 میلیگرم در دسی لیتر

گروه مداخله 1: این بیماران علاوه برکارودیلول ومهار کننده انزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین، قرص اسپیرینولاکتون خوراکی 25 میلیگرم روزانه بمدت شش ماه دریافت میکنند، گروه مداخله 2: این بیماران علاوه برکارودیلول ومهار کننده انزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین، قرص اپلرنون شرکت دارو پخش, 25 میلیگرم خوراکی روزانه بمدت شش ماه دریافت میکنند.

تغییر در کارکرد سیستولیک و دیاستولیک بطن چپ

بیماران بصورت یک در میان تحت درمان با اسپیرینولاکتون یا اپلرنون قرار می گیرند.

کاردیولوژیستی که بیماران را تحت اکوکاردیوگرافی قرار می دهد، نمی داند که کدام بیمار دریافت کننده اسپیرونولاکتون و کدام بیمار دریافت کننده اپلرنون است.