بررسی تأثیر آمیودارون خوراکی با دوز کم در کاهش بروز فیبریلاسیون دهلیزی بعد از عمل جراحی بای پس کرونری (کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده با دارونما)

اهداف اصلي مطالعه تعیین تأثیر تجویز آمیودارون با دوز کم بر بروز فیبریلاسیون دهلیزی، مدت زمان بستری در آی سی یو (واحد مراقبت های ویژه) و بیمارستان بدنبال عمل بای پس کرونری در دو گروه مداخله و شاهد می باشد. در فرم رضایت نامه آگاهانه به بیماران گفته شده که ممکن است آمیودارون یا دارونما دریافت نمایند. بنابراین بیماران از گروه درمانی خود مطلع نیستند. بیماران و کادر درمانی از نوع قرص هایی که در جعبه ها می باشند مطلع نمی باشند (آمیودارون یا دارونما). تنها پژوهشگر از کد درج شده روی جعبه های قرص آگاهی دارد، لذا این مطالعه یک مطالعه کارآزمائی بالینی موازی دو سوکور است. معيارهای ورود به مطالعه شامل بيماران مبتلا به بيماري عروق كرونر (در آنژيوگرافي) می باشد. معيارهاي خروج از مطالعه شامل: سن بالای 80 سال، بیمارانی که بیماری دریچه ای قلب و یا اختلال ریتم قبلی دارند، بیمارانی که سابقه مصرف داروهای آنتی آریتمیک داشته یا از پیس میکر استفاده می کنند. 170 بیمار با استفاده از خلق اعداد تصادفی توسط کامپیوتر به دو گروه مداخله و شاهد تقسیم می شوند، بنابراین 85 بیمار در هر بازوی درمانی به صورت تصادفی برای دریافت دارونما یا آمیودارون قرار می گیرند. در گروه مداخله جمعاً 4.2 گرم آمیودارون خوراکی بصورت ششصد میلیگرم شب قبل از عمل و ششصد میلیگرم صبح روز عمل و سپس در ادامه از روز اول پس از عمل، دویست میلیگرم هر هشت ساعت بمدت پنج روز بعد از عمل تجویز می شود. بیماران در گروه شاهد دارو نما (قرصی بی اثر با سایز و اندازه مشابه آمیودارون) دریافت می کنند. در این مطالعه متغیر پیامد اصلی فیبریلاسیون دهلیزی است.

مرکز تحقیقات پیوند و جراحی قلب بیمارستان دکتر شریعتی