بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بعنوان درمان مکمل در بیماران آکنه اکسکوریه

تاثیر درمان روان شناختی گروهی در بیماران با آکنه اسکوریه در سرعت بهبود ضایعات، کاهش دستکاری ضایعات و همچنین بهبود وضعیت اظطراب و افسردگی بیماران

64 نفر در قالب دو گروه مطالعه و کنترل مورد مطالعه فاز 2 کارآزمایی بالینی قرار گرفتند (32 نفر در هر گروه). تصارفی ساری با روش پاکت نامه بسته انجام شد. مطالعه یک سو کور که مطاله گر و متخصص آمار بصورت کورسازی شده در مطالعه بودند.

مطالعه در کلینیک پوست بیمارستان امام رضا در سالن کنفرانس 8 جلسه ی روان درمانی 90 دقیقه ای در 8 هفته انجام شد. میزان سرعت بهبود ضایعات با نظر درماتولوژیست، بهبود اظطراب و افسردگی با تست بک، میزان رغبت به دستکاری ضایعات با پرسشنامه مربوطه مورد سنجش و با گروه کنترل مورد مقایسه قرار گرفت. درماتولوژیست و آنالیزور به گروه بیماران کورسازی شده بودند.

ورود: تشخیص بالینی آکنه اکسکوریه متوسط و شدید با نظر درماتولوژیست، نظر مساعد در خصوص انجام روان درمانی، عدو استفاده از داروی ضد آکنه در زمان شروع درمان، عدم روان درمانی قبلی در 4 هفته گذشته خروج: بیماری سیستمیک قبلی، عدم تمایل به ادامه، افراد با آکنه خفیف طبق تشخیص درماتولوژیست

در گروه مطالعه علاوه بر درمان کلاسیک آکنه بیماران تحت 8 جلسه روان درمانی شناختی رفتاری گروهی بصورت جلسات هفتگی قرار میگرفتند. گروه کنترل فقط درمان کلاسیک دارویی را مشابه گروه دیگر طی 2 ماه دریافت کردند

سرعت بهبود بالینی ضایعات تغییر در میزان رغبت به دستکاری ضایعات تغییر اضطراب و افسردگی در طول درمان

تصادفی سازی ساده با پاکت بسته

هرچند امکان کورسازی شرکت کنندگان با توجه به برگزبری جلسات روان درمانی برای آنها وجود نداشت، متخصصین پوست قضاوت کننده در مورد میزان پاسخ به درمان شرکت کنندگان از تخصیص گروه بیماران بی اطلاع بودند.

اطلاعات بیشتری وجود ندارد