بررسی تاثیر متفورمین بر میزان بیان RNAهای طویل غیر کد کننده H19، MEG3، MALAT1 و GAS5 در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2: یک مطالعه¬ی کارآزمایی بالینی

يافته¬هاي به دست آمده از اين تحقيق همراه با نتايج مطالعات ديگر، می¬تواند به شناسایی مکانیسم اثر دیگری برای متفورمین در دیابت نوع دو، که ممکن است از طریق تغییر بیان RNA های طویل غیر کد کننده صورت پذیرد، کمک نماید

کارآزمایی بالینی بدون گروه کنترل، قبل و بعد ار دریافت دارو

از 35 فرد دیابتی تازه تشخیص داده که به مکرکز کلینیک دیابت شهر یاسوج مراجعه کرده اند خواسته میشود به مدت 2ماه روزی یک عدد قرص متفورمین با دوز 1000 یا 500میلی گرم(براساس سطح قند خون افراد)مصرف کنند.قبل و بعد از مصرف دارو میزان بیان ژن ها و پارامترهای بیوشیمیایی در افراد بررسی میشود.

بیماران وارد شده به مطالعه دارای شرایط زیر خواهند بود : 1.دارای سطح گلوکز خون ناشتای بالای 126 mg/dl بیماران خارج شده از مطالعه دارای شرایط زیر خواهند بود : 1. گروه بیماران مصرف کننده داروی متفورمین یا هر داروی کاهنده قند خون و هر داروی دیگری مانند استاتین ، داروی ضد فشار خون ، داروی ضد چربی و داروی مهارکننده ACE. 2. گروه بیماران مبتلا به بیماری قلبی- عروقی و بیماری های التهابی(مانند لوپوس، آرتریت روماتوئید و..) 3. گروه بیماران مبتلا به انواع سرطان ها 4. گروه بیماران دیابتی نوع 1 5. گروه افراد مبتلا به هایپرلیپیدمی و هایپرتانسیون

گروه مداخله 35 فرد دیابتی New Case هستند که به مدت 2 ماه داروی متفورمین را با دوز مشخص دریافت میکنند و پس از 2ماه سطح RNA های طویل غیر کد کننده پروتئین در خون آن ها اندازه گیری می شود تا اثر داروی متفورمین بر میزان بیان آن ها مشخص گردد.

سطح گلوکز خون ناشتا RNAهای طویل غیر کد کننده H19; MALAT1; MEG3; GAS5 شاخص های لیپیدی (تری گلیسیرید، توتال کلسترول،HDL-C، LDL-C)