مقایسه نتایج جا اندازی و پین گذاری بسته و گچ گیری با جااندازی بسته و گچ گیری در بیماران بالای 65 سال با شکستگی ناپایدار داخل مفصلی دیستال رادیوس

انتخاب روش مناسب درمان در شکستگی دیستال رادیوس

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی ، یک سویه کور ، تصادفی شده

در این مطالعه کارآزمایی بالینی تمامی بیمارانی که با تشخیص شکستگی دیستال رادیوس در بیمارستان شهید‌بهشتی تحت عمل جراحی به یکی از دو روش جااندازی بسته، پرکوتانئوس پینینگ، گچ گیری و جااندازی بسته، گچ گیری قرار می گیرند، وارد مطالعه می‌شوند.

معیار ورود: سن 95-65 سال بیماران با شکستگی بسته و داخل مفصلی دیستال رادیوس که نیاز به فیکس کردن جراحی داشته باشند. جهت شرکت در مطالعه رضایت داشته باشند. معیار خروج: سابقه‌ی عمل جراحی در ناحیه مچ دست وجود بیماری زمینه‌ای شدید عدم مراجعه به موقع جهت پیگیری درمانی به درمانگاه ارتوپدی می باشد.

یک گروه به روش جا اندازی بسته و پین گذاری و گروه دیگر تحت درمان با جااندازی بسته و گچ گیری قرار گرفتند.

سرعت جوش خوردن،عفونت

نمونه ها به روش تصادفی ساده به دو گروه تقسیم خواهند شد. در این پژوهش از پرتاب سکه جهت ایجـاد تـوالی تصادفی در کارآزمایی دو گروهی استفاده خواهد شد. به گونه ای که یکی از گروه های مطالعـه را شیر و گروه دیگر را خط در نظر خواهیم گرفت و براساس حجم نمونه مورد نظر به همان تعـداد ســکه پرتــاب مــی شــود و افــراد بــه دو گــروه تخصیص تصادفی می یابند. گروه خط بیماران تحت درمان با روش جا اندازی بسته و پین گذاری و گروه شیر تحت درمان با جااندازی بسته و گچ گیری قرار خواهند گرفت.

بیماران از روش درمانی انجام گرفته برای آن ها اطلاعی نخواهند اشت و این رو کورسازی انجام خواهد گرفت.

.