بررسی‌ اثربخشی داروی اسیکلویر در مقایسه با دارونما بر کنترل حملات سرگیجهٔ بیماران مبتلا به بیماری ‌مینیر مراجعه کننده به بیمارستان امیراعلم

بيماري منيير بيماري مزمن و آزار دهنده اي براي بيماران است که همه ساله عده‌ای از بیماران را در سر تاسر جهان درگیر می‌کند. این بیماری با دوره‌های سرگیجه، که بین چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشد، کاهش شنوایی حسی عصبی متغیر، وز وز گوش و احساس پری گوش شناخته می‌‌شود.به تازگی عنوان شده است که علل ویروسی‌ همانند ویروس هرپس می‌‌توانند علت زمینه‌ای بیماری باشند. مطالعه ما یک کار آزمایی بالینی تصادفي، دوسويه كور، كنترل شده با دارو نما در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امیر اعلم می‌‌باشد. هدف اصلی‌ انجام این کار آزمایی بالینی برسی‌ اثر بخشی داروی اسیکلویر در کنترل علائم بیماران مبتلا به منیر خصوصاً حملات سرگیجه آنها است. شرایط ورود به مطالعه شامل تمایل فرد به ورود به طرح و شرکتِ فعال در پیگیری‌های بعدی, سنّ ۱۸ سال و یا بالاتر, داشتن سرگیجه های ناتوان کننده (نیاز به قطع فعالیت و استراحت، تا زمانی که احساس سرگیجه از بین برود، بطوریکه سرگیجه حداقل ۲۰ دقیقه طول بکشد) حداقل دو نوبت در ماه و عدم مصرف دارو برای کنترل حملات سرگیجه حداقل به مدت ۳ ماه قبل از مطالعه است. بیماران نباید دارای سابقه حساسیت به آسیکلویر, نارسایی کلیوی, کراتینین بالاتر از ۱.۵ میلی‌ گرم بر دسی‌ لیتر, آنزیم‌های کبدی بالاتر از ۳ برابر نرمال, بیماری‌های جدی همزمان که کنترل نشده باشد, باردار و یا در حال شیردهی و یا دارای سابقه جراحی قبلی‌ِ ساک اندو لنف باشند. افراد شرکت کننده در طرح به صورت رندم در دو دسته دارو و یا دارو نما قرار گرفته و به مدت ۱۰ روز اسیکلویر ۴۰۰ میلی‌گرم و یا دارو نما( ماده بی‌ اثر) را به صورت ۵ بار در روز استفاده نموده، سپس در ۱۰ روز دوم ۳ بار در روز و در ۱۰ روز سوم ۲ بار در روز مصرف می کنند. افراد شرکت کننده چگونگی تغییر حملات سرگیجه و همینطور وز وز گوش و کاهش شنوایی خود را در فواصل زمانی ۱۰ روز پس از مصرف، ۱ ماه، ۳ ماه، و ۶ ماه پس از مصرف گزارش می‌‌کنند.

مرکز تحقیقات گوش و حلق و بینی‌, دانشگاه علوم پزشکی‌ تهران