اثر ایزوترتینویین و NB-UVB در درمان بیماران مبتلا به پسوریازیس وولگاریس

پسوریازیس وولگاریس یکی‌ از شایعترین بیماریهای مزمن پلاک تایپ پوست درایران و جهان است که باعث ناخوشی های قابل توجه در بیماران میشود. از جمله درمانهای سیستمیک این بیماری رتینوییدها می‌باشد که اسیترتین دراین گروه به طور شایع مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی‌ از عوارض جانبی اسیترتین تراتوژنیسیتی تا ۲ سال بعد از قطع آن است. چون تراتوژنیسیتی ایزوترتینویین تنها ۱ ماه بعد از قطع آن باقی‌ میماند، چنانچه ایزوترتینویین باعث بهبود قابل توجه پسوریازیس وولگاریس شود می تواند به جای اسیترتین در درمان پسوریازیس وولگاریس در خانمهای سن باروری مورد استفاده قرار گیرد. دراین مطالعه بیماران با پسوریازیس وولگاریس که کاندید درمان فوتوتراپی هستند وارد مطالعه میشوند و سپس به گروه بیمار و شاهد به صورت رندوم تقسیم میشوند. به گروه بیمار ۰.۵ میلی گرم برکیلوگرم ایزوترتینویین و به گروه شاهد دارونما به مدت ۲ هفته داده میشود و سپس NB-UVB به درمانهای ذکرشده به مدت ۱۲ هفته دیگر در هر گروه اضافه میشود. درمعاینات منظم، ویزیت اول و ۴ هفته، ۱۰ هفته، و ۱۴ هفته بعد از شروع درمان، PASI score برای هر بیمار حساب شده و سپس در ۲ گروه مقایسه شده تا اثر ایزوترتینویین دردرمان پسوریازیس وولگاریس بررسی‌ شود.

معاونت پژوهشی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، بهستان دارو (سهامی خاص)