مقایسه تاثیر تزریق داخل ضایعه ریتوکسیماب با تزریق داخل ضایعه تریامسینولون در درمان ضایعات مقاوم به درمان پمفیگوس ولگاریس

پمفیگوس ولگاریس یک بیماری تاولی اتوایمیون است که در صورت عدم درمان مناسب ریسک مورتالیتی نسبتا بالایی دارد. هم اکنون اساس درمان بیماری استفاده از کورتیکواسترویید های سیستمیک و داروهای ایمونوساپرسیو است. ولی با این حال تعدادی از بیماران به این درمانها نیز پاسخ نداده و دچار بیماری مقاوم به درمان می شوند که خطراتی را برای بیمار در پی دارد. به علاوه تعداد کثیری از بیماران نیازمند درمان طولانی مدت کورتیکواستروییدها می باشند که خود عوارض بسیاری را در پی دارد. لذا تلاش ها برا ی یافتن درمان های ایمن تر و موثر تر برای این بیماری ادامه دارد که یکی از آن ها استفاده از تزریق داخل ضایعه ریتوکسیماب می باشد. در این مطالعه برآن شدیم که میزان تاثیر این درمان را درمقایسه با درمانهای مشابه موجود ارزیابی کنیم.

مطالعه کارآزمایی دو سویه کور با دو گروه موازی روی 21 بیمار مبتلا به ضایعات پمفیگوس ولگاریس مقاوم به درمان که بصورت گروه های موازی طراحی شده و از مهر 1396 تا آبان 1397 لا فالوآپ 6 ماهه انجام شده است.

مطالعه بر روی بیماران مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان الزهرای اصفهان انجام شد. در یک نوبت ترزیق در ضایعات انجام شده و بیماران پس از یک ماه مجددا مراجعه نموده و بعد از اندازه گیری های لازم تزریق مجدد انجام شده و بعد از آن بصورت ماهانه تا 4 ماه دیگر ویزیت شده اند. بیماران و فرد تزریق کننده کور شده بودند.

کرایتریای ورود: 1- فقدان پاسخ به درمانهای ایمونوساپرسیو بعد از 4ماه درمان 2- غیر عفونی بودن ضایعات 3- عدم وجود کنترااندیکاسیون ریتوکسیماب کرایتریای خروج: واکنش آلرژیک یا عفونت بعد از تزریق ریتوکسیماب

گروه ضایعات درمان شده با ریتوکسیماب داخل ضایعه گروه ضایعات درمان شده با تریامسینولون داخل ضایعه

درصد تغییر سایز ضایعات پفیگوس نمرهPVLS نمره VAS EI

تصادفی سازی به روش ساده انجام شده و واحد تصادفی سازی فردی بوده است. یعنی در هر فرد دو ضایعه ی مشابه انتخاب شده و به صورت راندوم به روش پرتاب سکه در یکی ریتوکسیماب و در دیگری تریامسینولون تزریق شده است. ولی فرد نزریق کننده و بیمار از نوع داروی تزریق شده در هر ضایعه مطلع نبودند.

بیمار و فرد تزریق کننده از نوع داروی تزریق شده در هر ضایعه مطلع نبودند.