مقایسه اثر منیزیم خوراکی و دارونما بر مارکرهای کاردیومتابولیک در افراد در معرض دیابت (prediabetes): یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسو کور

تعیین اثر منیزیم خوراکی بر روی مارکرهای کاردیومتابولیک افراد دچار پردیابت (در معرض دیابت)

کارآزمایی بالینی دارای دو گروه موازی (کنترل و مورد)، مبتنی بر جامعه و عمل گرا، با گروه های موازی ، دو سویه کور ، تصادفی شده. تعداد شرکت کنندگان 70 نفر بیمار هستند.

این مطالعه روی بیماران مراجعه کننده به مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شده است. به افراد انتخاب شده برای مطالعه که معیارهای ورود را داشته اند پرسشنامه ای داده می شود. قبل از انجام مداخله نمونه خون وریدی از بیماران گرفته شده و به آزمایشگاه مرکز مذکور فرستاده می شود. اندازه گیری های شاخص های تن سنجی نیز روی بیماران صورت می گیرد. یافته ها و نتایج آزمایش مطابق با بند قبلی در پرونده بیمار به همراه پرسشنامه بایگانی می گردد. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه منیزیم خوراکی و دارونما قرار داده می شوند.

معیارهای ورود: این افراد از بین مراجعان با قندخون مختل به مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان انتخاب شده اند؛ سن این افراد بین 18 تا 65 سال است؛ سطح منیزیم سرم آنها کمتر مساوی 2mg/dL است؛ شاخص GFR بیشتر از 60mL/min؛ فشار خون کمتر از 140 روی 90 معیارهای عدم ورود: مصرف سیگار؛ اسهال مزمن؛ استفاده از دیورتیک ها؛ باردار بودن؛ داشتن بیماری کبدی؛ داشتن بیماری مزمن؛ مصرف داروهای ضد فشار خون؛ مصرف مکمل های حاوی منیزیم در شش ماه گذشته

افراد گروه مداخله به مدت 12 هفته تحت مداخله با قرص های 320 میلی گرم المنتال منیزیم قرار می گیرند. افراد گروه کنترل به مدت 12 هفته تحت مداخله با دارونما قرار می گیرند.

قند خون ناشتا؛ هموگلوبین گولیکولیزه؛ پروفایل چربی؛ اسید اوریک؛ انسولین ناشتا سرم؛ سطح پروتئین التهابی

تصادفی سازی به روش بلوک جایگشتی با بلوک هایی به حجم 2

کورسازی به روش دو سوکور که هم پژوهشگر و هم بیمار از ماهیت مداخله دریافتی آگاه نیستند