بررسی مقایسه ای تاثیر استفاده از پروپوفول و ایزوفلوران در نگهداری بیهوشی بر سطح قند خون حین عمل بیماران مبتلا به دیابت تیپ 2 در اصفهان

هدف این مطالعه مقایسه ی اثرات استفاده از پروپوفول و ایزوفلوران بر سطح قند خون بیماران مبتلا به دیابت تیپ دو و کاندید انجام اعمال جراحی است.

این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، بدون گروه کنترل، مبتنی بر جامعه و عمل گرا، با گروه های موازی و سه سویه کور می باشد.

شرکت کنندگان بر اساس ترتیب مراجعه به مراکز جراحی، پس از ارزیابی معیارهای ورود و خروج انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروه دریافت کننده ی ایزوفلوران یا پروپوفول قرار می گیرند. پس از دریافت مشخصات کامل، علائم حیاتی، سطح قند خون و سطوح اکسیژن و CO2 خون آن ها پیش، حین و پس از جراحی تا یک ساعت ثبت خواهد شد.

وجود دیابت ملیتوس نوع 2، کاندید بودن برای انجام جراحی الکتیو با بیهوشی عمومی، طول عمل جراحی بیش از یک ساعت

اعضای گروه اول (ایزوفلوران) ابتدا با فنتانیل، آتراکوریوم و تیوپنتال سدیم بیهوش می شوند. برای نگهداشت بیهوشی آنها از ایزوفلوران 1 تا 1/5 درصد در مخلوط %50 اکسیژن و نیتروس اکسید (N2O) استفاده می شود. در گروه دوم (پروپوفول)، القای بیهوشی با تجویز فنتانیل ، آتراکوریوم و پروپوفول انجام می گردد. برای نگهداشت بیهوشی از پرپوفول به میزان 9 تا 12 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن به ازای هر ساعت استفاده خواهد شد. همچنین در یک بازه زمانی (پیش از جراحی تا یک ساعت پس از جراحی) علائم حیاتی، سطح اکسیژن خون و قند خون ارزیابی می گردند.

میزان گلوکز خون بیماران پیش از جراحی و پس از جراحی بر حسب میلی گرم در دسی لیتر

در این مطالعه بیماران بر اساس ترتیب مراجعه به مراکز جراحی انتخاب می شوند. با استفاده از دستور عملکرد راندوم نرم افزار اکسل ، اعداد تصادفی توسط یک شخص مستقل از تیم تحقیقات برای هر بیمار اختصاص داده شده و سپس وی این اعداد را بر روی تکه های کوچک کاغذ چاپ می نماید. پس از آن، کاغذ ها به گونه ای که صفحه ی حاوی اعداد قابل رؤیت نباشند تا زده خواهند شد. پس از قرار دادن کاغذ ها درون یک جعبه، یک شخص مستقل دیگر 55 قطعه کاغذ را از جعبه برداشته و در قسمتی که به عنوان گروه ایزوفلوران شناخته می شود قرار می دهد، و 55 قطعه ی دیگر در بخشی که به عنوان گروه پروپوفول شناخته می شود قرار داده می شوند.

تمامی بیماران نسبت به دارویی که برای بی هوشی آن ها استفاده می شود کور خواهند گشت. به دلیل تفاوت در روش های بی هوشی مورد نظر، مراقب بالینی نمی تواند نسبت به نوع مداخله ای که انجام می دهد کور باشد اما به دلیل پنهان کردن مشخصات بیمار قبل از مطالعه ی پرونده وی در حضور منشی اتاق عمل، مراقب بالینی نسبت به مشخصات بیمار اطلاعاتی نخواهد داشت. ارزیابی کننده ی پیامد ها در حضور منشی اتاق عمل اقدام به جمع آوری اطلاعات مورد نیاز مطالعه می نماید و از مشخصات بیمار و نحوه ی بی هوشی بدون اطلاع خواهد بود. اعضای کمیته ی ایمنی و نظارت بر داده ها، محقق و آنالیز کننده نسبت به مشخصات بیمار و دارو هایی که دریافت می نماید کور خواهند بود.