بررسی اثر کورکومین بر کاهش تعداد تشنج ها و سایتوکاین های التهابی بیماران مبتلا به صرع مقاوم اطفال

بررسی اثر کورکومین بر کاهش تعداد تشنج ها و سایتوکاین های التهابی بیماران مبتلا به صرع مقاوم اطفال

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دو سو کور، متقاطع تصادفی است. نمونه گيري ساده مبتنی بر هدف براي انتخاب 22 بيمار مبتلا به صرع مقاوم به درمان استفاده شد.

بيماران انتخاب شده به صورت تصادفی، در دو گروه، متناوبا پلاسبو و کورکومین دریافت می کردند. بیماران مورد مطالعه به مدت چهار هفته به ميزان روزانه 4 ميلي گرم به ازای هر كيلوگرم وزن کودک محلول كوركومين (سيناكوركومين® كه هر قطره از محلول حاوي 4 ميلي گرم نانوكوركومين است) یا پلاسبو دریافت مي کردند. پس از اتمام هر دوره و سپري شدن دوره پاکسازی جای دارو و پلاسبو تعویض می گردید به نحوی که والدین و پژوهشگر از محتوی ظرف دارو و پلاسبو بی اطلاع بودند. در صورت افزايش طول مدت يا تعداد حملات، دارو بلافاصله قطع مي گردید.

بیمارانی که تشخیص صرع مقاوم به درمان برای آنها گذاشته شد و در محدوده سنی سه ماه تا 16 سال قرار داشتند وارد مطالعه شدند. و از ورود بیمارانی که سابقه تشنج کاذب، صرع استاتوس و دیگر بیماری های خطرناک داشتند یا صرع آنها ثانویه به یک اختلال نورودژنراتیو پیشرونده دیگر بود جلوگیری شد.

بيماران به مدت چهار هفته دوز روزانه 4 ميلي گرم به ازای هر كيلوگرم كوركومين يا دارونما را به صورت اضافه بر درمان اصلی دريافت كردند. پس از یک دوره دو هفته ای پاک سازی، درمان دریافتی جایگزین شد و درمان جدید برای چهار هفته دیگر ادامه یافت.

تعداد حملات صرع، سطح سایتوکاین های التهابی (IL1, IL2, IL4, IL6, IL8, IL10, MCP1, EGF, TNF, IFN gamma)

بیماران با استفاده از روش تصادفی سازی ساده و بر اساس اعداد تصادفی کامپیوتری به دو گروه تخصیص یافتند. بسته های مهر و موم شده برای مخفی کردن درمان از پزشک و بیماران استفاده شد.

بسته های مهر و موم شده برای مخفی کردن درمان از پزشک و بیماران استفاده شد. پزشک، والدین، بیماران و محققان از محتویات ظروف دارو یا دارونما اطلاع نداشتند.