بررسی اثر دوزهای متفاوت متیل پردنیزولون بر عملکرد پلاکتی و سیستم فیبرینولیز در بیماران بای پس عروق قلبی

امروزه جراحي قلب با پمپ از جراحي هاي شايع قلب است. قرار گرفتن بيمار بر روي پمپ سيستم التهاب ، انعقاد و فيبرينوليز بيمار را فعال مي كند كه در نتيجه فعال شدن سيستم التهاب آسيب به ارگانها را شاهد هستيم. متيل پردنيزولون به عنوان كاهش دهنده التهاب در جراحي قلب كاربرد دارد. از آنجايي كه بين سيستم التهاب و انعقاد ارتباط وجود دارد دراين تحقيق بر آنيم كه تاثير دوز هاي متفاوت متيل پردنيزولون (5 و 15 ميلي گرم /كيلوگرم) كه در زمان بيهوشي به بيمار داده مي شود را بر ميزان خونريزي پس از عمل و مصرف فراورده هاي خوني از طريق سيستم انعقاد، فيبرينوليز و ميزان بيان رسپتورهاي پلاكتي در زمانهاي قبل از بيهوشي و بعد از خنثي كردن هپارين با پروتامين مورد بررسي قرار دهيم. بيماران بر اساس دوز دريافتي متيل پردنيزولون (5 يا15) به دو گروه 14 تايي تقسيم مي شوند. پاسخ پلاكت به آگونيست هاي مختلف، ميزان بيان رسپتورهاي پلاكت CD41a, CD42b, CD62P ، ميزان آنتي ژن فعال كننده پلاسمينوژن بافتي و مهار كننده آن، دي دايمر در زمان هاي قبل از بيهوشي و پس از تجويز پروتامين انجام خواهد شد. بيماران با شرط سني 50-70 سال، زن و مرد، جراحي قلب كرونر به صورت انتخابي و براي بار اول و عدم مصرف آسپرين از 5 روز قبل عمل و هر گونه آنتي كواگولانت انتخاب مي شوند تا در نهايت ميزان خونريزي و مصرف فراورده هاي آنان در اتاق عمل و بخش مراقبت هاي ويژه مورد سنجش و ارزيابي قرار گيرد.

واحد تحقیقات و پژوهش های بالینی بیمارستان شهید مدرس سازمان انتقال خون