اثربخشی درمان فعالسازی رفتاری گروهی بر سبک های اسنادی، افسردگی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان پستان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان فعالسازی رفتاری گروهی بر سبک های اسنادی، کیفیت زندگی و افسردگی زنان مبتلا به سرطان پستان انجام مي شود. روش: این مطالعه نیمه آزمایشی، با استفاده از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل انجام مي شود. از بین تمام زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به بیمارستان امید مشهد در سال 1394، 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 8 هفته تحت درمان فعالسازی رفتاری گروهی قرار گرفتند در حالی که گروه کنترل درمان عادی مورد نظر بیمارستان را ادامه دادند. پرسشنامه های سبک های اسنادی (ASQ)، کیفیت زندگی (SF-36) و افسردگی بک- ویرایش دوم (BDI-II) در پیش‌آزمون و پس‌‌آزمون مورد استفاده قرار گرفتند. ملاک های ورود به تحقیق عبارت بودند از: ابتلا به بیماری سرطان پستان بر اساس نظر پزشک، امضای فرم رضایت نامه کتبی شرکت در پژوهش، حداقل تحصیلات دیپلم. ملاک های خروج نیز شامل عقب ماندگی ذهنی، داشتن اقدام به خودکشی هنگام ثبت نام، ابتلا به اختلال شخصیت یا اختلالات سایکوتیک، مصرف الکل و داروهای اعتیادآور و غیبت بیش از دو جلسه در درمان می باشند. مداخلات: گروه آزمایش طی 8 هفته تحت درمان فعالسازی رفتاری گروهی قرار گرفتند در حالی که گروه کنترل درمان عادی مورد نظر بیمارستان را ادامه دادند. پرسشنامه های سبک های اسنادی (ASQ)، کیفیت زندگی (SF-36) و افسردگی بک- ویرایش دوم (BDI-II) در پیش‌آزمون و پس‌‌آزمون مورد استفاده قرار گرفتند. پیامدها و متغیرهای مورد ارزیابی: سبک های اسنادی، کیفیت زندگی و افسردگی.

دانشگاه علوم پزشکی ایران