اثر تابش ليزر كم توان بر روند التیام بی حسی لب تحتانی پس از استئوتومی ساجیتال فک تحتانی

تعيين اثرات تابش ليزر كم توان بر بهبود اختلال حسی لب تحتانی به دنبال جراحی استئوتومی ساجیتال فک تحتانی

کارازمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، دو سویه کور، با نمونه گیری تصادفی ساده فردی

40 بیمار که نیازمند جراحی ارتوگناتیک فک تحتانی بوده و به بخش جراحی فک و صورت بیمارستان طالقانی تهران مراجعه می نمایند وارد مطالعه می شوند.بیماران به صورت نمونه گیری تصادفی ساده فردی انتخاب می شوند. پس از جراحی استئوتومي ساجيتال فک تحتانی، در گروه مداخله تابش لیزر دیودی انجام می شود. فرد ارزیابی کننده و بیماران نسبت به گروهها کور می باشد. سپس علایم حسی بیماران در بازه های زمانی 3، 6 و 12 ماه ارزیابی می شوند.

شرایط ورود:بیمارانی که تحت جراحی استئوومی ساجیتال قرار می گیرند، آسیب عصبی نوروپراکسی باشد، خطای تکنیکی حین جراحی اتفاق نیفتد، سابقه اسیب قبلی به عصب نداشته باشند، سابقه جراحی قبلی صورت نداشته باشند، بیماران از نظر سیستمیک سالم باشند، بیماران داروهای ضد تشنج یا ضدافسردگی مصرف نکنند. شرایط عدم ورود: سابقه مشکل حسی صورت، خطای تکینیکی حین جراحی، آسیب عصبی آکسونوتمزیس و نوروتمزیس، عدم همکاری بیمار

بيماران گروه مداخله تحت تابش ليزر دیودی گالیوم-آلومینیوم-آرسنیک قرار مي گيرند. تابش ليزر 6، 24، 48 و 72 ساعت پس از جراحی و سپس یک روز در میان برای دو هفته ی بعدی (10 جلسه) انجام مي شود. لیزر دیودی با طول موج 810 نانومتر، چگالی انرژی 8.4 ژول بر سانتی متر، توان 70 میلی وات و قطر تابش 8 میلی متر می باشد. گروه کنترل: بر روی بیماران گروه کنترل پروب خاموش لیزر حرکت داده می شود.

رضایت بیمار، بازگشت حس پوست صورت

بیماران به صورت نمونه گیری تصادفی ساده فردی توزیع می شوند. به این منظور از جدول اعداد تصادفی استفاده شد. به تمام 500 مراجعه کننده به بیمارستان جهت جراحی ارتوگناتیک تعلق می گیرد. این اعداد بدون الگو و نظم خاصی در جدول اعداد قرار می گیرند. اعداد تصادفی توسط یک فرد ثانی بی اطلاع جهت پنهان سازی استخراج می شود. ابتدا یک نقطه به صورت تصادفی جهت شروع انتخاب می شود. طبق پیش فرض جهت حرکت از چپ به راست تعیین می شود. با حرکت در جدول هر عدد ثبت می شود که بیانگر فردی است که وارد مطالعه خواهد شد. طبق پیش فرض اعداد زیر 250 واد گروه مداخله و اعداد بالای 250 وارد گروه شاهد می شوند. این روند تا تکمیل 40 بیمار (حجم نمونه) ادامه می یابد.

هر بیمار به صورت اتفاقی در گروه مداخله و یا کنترل قرار میگیرد و نسبت به ان نااگاه است. زمانی که تابش لیزر هم برای گروه کنترل صورت می گیرد پروب خاموش دستگاه روی صورت بیمار حرکت داده می شود. بدین وسیله بیماران نمی دانند که تابش لیزر روی آنها صورت گرفته یا خیر و نسبت به مطالعه کور خواهند بود. فرد ارزیابی کننده نیز نسبت به اینکه تابش صورت گرفته یا خیر ناآگاه می باشد. در واقع طراحی مطالعه به صورت دوسوکور (double blinded survey) می باشد.