بررسی و مقایسه ی تاثیر دو روش دهانشویه (کلرهگزیدین و کلرهگزیدین توأم با آب اکسیژنه) بر فراوانی پلاک های دهانی و پنومونی ناشی از ونتیلاتور در بیماران تحت تهویه مکانیکی بستری در بخش مراقبت های ویژه مرکز آموزشی- درمانی امام خمینی (ره) ارومیه 97-1396

هدف این مطالعه تعیین تاثیر دو روش دهانشویه با کلرهگزیدین و کلرهگزیدین توأم با آب اکسیژنه بر فراوانی پلاک های دهانی و پنومونی وابسته به ونتیلاتور در بیماران تحت تهویه مکانیکی بستری در بخش مراقبتهای ویژه بود.

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل با طرح پیش- پس آزمون، تصادفی شده

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح موازی بر روی دو گروه از بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان امام خمینی (ره) ارومیه است که طی آن تعداد 98 نفر از بیماران دارای شرایط ورود به مطالعه به صورت تصادفی به دو گروه A و B تقسیم شدند. مداخله در گروه A شامل مراقبتهای دهانی با محلول دهانشویه کلرهگزیدین0/2درصد و در گروه B استفاده از محلول دهانشویه کلرهگزیدین2/0درصد توام با محلول پراکسید هیدروژن 1/5درصد بود.

معیارهای ورود به مطالعه: 1) سن 18 تا 65 سال 2) کمتر از 48 ساعت از زمان بستری شدن بیمار در بخش مراقبت¬های ویژه گذشته باشد. 3) عدم مصرف آنتی¬بیوتیک قبل از بستری شدن 4) عدم ابتلا به بیماری¬های مزمن 5) فقدان اختلال در سیستم ایمنی 6) عدم وجود هرگونه آسیب مشخص توسط لوله¬گذاری داخل تراشه یا ایروی 8

در گروه A شستشوی دهان با کلرهگزیدین0/2 درصد توسط محقق و همکار آموزش دیده او صورت گرفت. در گروه B علاوه بر انجام موارد فوق، 10 دقیقه بعد از اتمام کار 10 میلی لیتر از محلول آب اکسیژنه 1/5 درصد را داخل ریسور ریخته و سوآپ پنبه ای را به محلول آب اکسیژنه 5/1 درصد آغشته نموده و حفره دهان، زبان و دندان ها را به مدت 2 دقیقه با آن شستشو داده و در پایان دهانشویه، ساکشن عمیق دهانی حلقی انجام شد.

پلاک های دهانی پنومونی وابسته به ونتیلاتور

نمونه های پژوهش از طریق پرتاب سکه در یکی از گروه های کنترل و مداخله قرار گرفتند.