مقایسه اثر تزریق موضعی تریامسینولون استوناید به روش میدلاین با و بدون سونوگرافی و روش اولنار با سونوگرافی برای درمان درد و بهبود عملکرد بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ:یک کارآزمایی بالینی.

مقایسه اثر تزریق موضعی تریامسینولون استوناید به روش میدلاین با و بدون سونوگرافی و روش اولنار با سونوگرافی برای درمان درد و بهبود عملکرد بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ

کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سویه کور دارای گروه کنترل، مبتنی بر بیمارستان، سه گروه 15 نفره مداخله موازی

کارآزمایی بالینی تصادفی دوسویه کور با گروه کنترل این کارآزمایی بالینی بر روی 45 نفر از مبتلایان به سندرم تونل کارپال با شدت خفیف تا متوسط، مراجعه کننده به مراکز آموزشی درمانی بیمارستان شهدای تجریش و مدرس شهر تهران انجام گرفت. بیماران به طور تصادفی به سه گروه تزریق 40 میلی گرم تریامسینواون به روش های اولنار با سونوگرافی و میدلاین با و بدون(کورکورانه) سونوگرافی تقسیم می شوند.

شرایط ورود: بیمارانی که تشخیص سندرم تونل کارپال با شدت خفیف یا متوسط داشتند و سنشان بین 18 تا 65 سال بود. شرایط عدم ورود: بارداری، سندرم تونل کارپال شدید، وجود نوروپاتی یا رادیکولوپاتی همزمان، سابقه تزریق استروئید به تونل کارپ در سه ماه گذشته، بیماری های زمینه ای مثل دیابت و اختلالات تیروئید، آرتریت روماتوئید

در یک گروه 40 میلی گرم تریامسینولون با سونوگرافی به روش اولنار،در گروه دوم به روش میدلاین با سونوگرافی و در گروه کنترل 40 میلی گرم تریامسینولون کورکورانه تزریق می گردد.

معیار بصری درد؛ پرسشنامه بوستون؛ قدرت مشت کردن دست؛ سرعت هدایت عصب مدین،سطح مقطع عصب مدین

در این مطالعه از روش تصادفی سازی ساده فردی با متود بلوک در قالب پاکت های مهر و موم شده اختصاص یافته به سه گروه درمانی استفاده خواهد شد

در این مطالعه بیمار و فردی که پیامدهای نهایی درمان را بررسی می کند از گروه بیماران اطلاعی ندارند