مقایسه اثرات تزریق کورتیکواستروئید موضعی تحت هدایت سونوگرافی با تزریق به روش لمس سطحی در بهبود علایم بالینی و الکترودیاگنوستیک بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ متوسط

(1) اهداف: هدف ما در این مطالعه مقایسه تزریق کورتیکواستروئید به روش لمس سطحی و با سونوگرافی در بهبود عملکرد روزانه و شاخص های الکترودیاگنوستیک در بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ متوسط است. (2) طراحی: در این بررسی پنجاه بیمار مبتلا به سندرم تونل کارپ متوسط مراجعه کننده به کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان امام رضا تبریز پس از کسب معیارھای ورود و خروج و کسب رضایت آگاھانه مطالعه خواھند شد. (3) نحوه انجام: بیماران به صورت تصادفی به دو گروه بیست و پنج نفره تقسیم خواھند شد. برای انجام تصادفی سازی از تصادفی سازی کامپیوتری با نرم افزار اکسل استفاده می شود. معیارهای ورود به مطالعه عبارتند از تایید تشخیص بیماری به واسطه EMG-NCV، عدم تمایل به انجام جراحی. معیارهای خروج عبارتند از وجود کنترااندیکاسیون تزریق کورتیکواستروئید، علایم آتروفی ناحیه تنار، درمان جراحی یا تزریق موضعی در شش ماه گذشته، سندرم تونل کارپ شدید در EMG-NCV و منشا نئوپلاستیک یا تروماتیک درد . (4) مداخلات: بیماران در دو گروه تزریق موضعی جهل میلی گرم متیل پردنیزولون با هدایت سونوگرافی و بدون هدایت سونوگرافی تقسیم می شوند. در گروه مداخله ابتدا مسیر ترانس کارپال با اپروچ in-plane با دستگاه سونوگرافی و توسط متخصص طب فیزیکی با تجربه مشخص و تایید می شود. در گروه دیگر، تزریق بدون استفاده از وسایل دیگر و با اپروچ به عضله پالماریس لونگوس انجام می شود. درمان های روتین شامل داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی و اسپلینت مچ به مدت شش هفته برای تمام بیماران انجام می شود. (5) متغیرھای پیامد اصلی: معیارهای EMG-NCV و نمرات پرسشنامه بوستون پیش از مطالعه و پس از تزریق ارزیابی خواهند شد.

معاونت پژوھشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز