بررسی اثربخشی درمان روانپویایی حمایتی- بیانگر در بهبود پیامد درمان اختلالات طیف دوقطبی در بیماران مرد بستری در بیمارستان

حمایتی

در این مطالعه کارآزمایی کنترل شده تصادفی شده 36 مرد مبتلا به اختلال دوقطبی و دارای معیارهای ورود به مطالعه که در بخش روانپزشکی مردان بستری شده بودند انتخاب میشوند. آنان بر اساس معیارهای DSM-5 وبا تشخیص متخصص روانپزشکی بالینی اختلال دوقطبی داشته و با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس به‌صورت هدفمند، داوطلبانه انتخاب می شوند. شرکت کنندگان بصورت تصادفی به دو گروه 16 نفره آزمایشی و کنترل تقسیم می شوند.

36 نفر از بیماران بستری در بخش روانپزشکی بستری مردان در بیمارستان خورشید در شهرستان اصفهان پس از گذراندن فاز حاد بیماری و ترخیص از بخش اورژانس روانپزشکی و انتقال به بخش روانپزشکی بیمارستان ، با در نظر گرفتن معیارهای ورود به مطالعه، به روش تصادفی در دسترس و بلوک وارد مطالعه خواهند شد.

1-ابتلا به اختلال خلقی دوقطبی بر اساس تشخیص روانپزشک 2-بستری شده در بیمارستان.3- ضریب هوشی طبیعی. 4-جنس مذکر.5-عدم وجود مشکلات جسمانی و ارگانیک همایند جدی. (از جمله نقایص حسی مانند ناشنوایی و نابینایی ،ناتوانی های شدید فیزیکی)6-نبود اختلال شناختی که با فهم و شرکت در درمان تداخل داشته باشد.7-نبود سایر اختلالات جدی روانپزشکی ( علایم سایکوتیک، اختلالات اضطرابی، ...)

بیماران گروه درمان علاوه بر درمان دارویی فاز نگهدارنده بر روی مداخلات درمان روانپویایی حمایتی- بیانگر قرار گرفتند. گروه کنترل ، فقط درمانهای دارویی استاندارد را دریافت خواهند کرد و هیچ گونه مداخله دیگری را دریافت نکرد. جلسات مداخلات براساس پروتوکل های پیشنهادی موجود درمان روانپویایی حمایتی- بیانگر به صورت 16 جلسه 30 دقیقه ای به صورت هفتگی جمعا به مدت چهارماه ، برگزار می شود.

نمره BDRS , میزان عود

روش تصادفی سازی ساده بوده و با استفاده از جدول اعداد تصادفی و بصورت مرکزی انجام می شود. به این صورت که به هر کدام از پرونده بیماران شماره ای از 1تا 36 داده میشود و سپس بطور تصادفی در گروههای مداخله و کنترل قرار می گیرند. اعداد زوج به گروه کنترل و اعداد فرد به گروه مداخله تخصیص داده میشوند.درکل 36 بیمار به این روش ،به دو گروه 18 نفره تقسیم می شوند.