تاثير تحريک مستقيم الکتريکي فراجمجمه اي (tDCS) بر بهبود ميزان سوگيري هاي شناختي و الگوي هم تواني قشري در بيماران مبتلا به افسردگي اساسي

بررسی تاثیر تحريک مستقيم الکتريکي فراجمجمه‌اي (tDCS) بر بهبود ميزان سوگيري‌هاي شناختي و الگوي هم‌تواني قشري در بيماران مبتلا به افسردگي اساسي.

از کل بیماران مبتلا به افسردگی اساسی در شهر تبریز با استفاده از نمونه گیری هدفمند، 30نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی(با استفده از جدول تصادفی اعداد) به سه گروه آزمایش، شم(دارونما) و کنترل (n=10) اختصاص داده شدند.

عملکرد شناختی هر گروه با استفاده از آزمون‌های شناختی اریکسون فلانکر و بلوک‌های کرسی سنجیده شدند و همچنین فعالیت مغزی هر گروه هم توسط الکتروانسفالوگرافی ثبت شدند. سپس بر روی گروه آزمایشی، تحریک الکتریکی فراجمجمه ای با استفاده از الکترود آندی در ناحیۀ خلفی جانبی قشر پیش پیشانی(DLPFC) چپ و الکترود کاتدی در ناحیۀخلفی جانبی قشر پیش پیشانی (DLPFC) راست به مدت ۱۰ روز مداوم، با جریان الکتریکی مستقیم، با شدت ۲ میلی آمپر و با مدت زمان ۲۰ دقیقه در هرجلسه اعمال شد. در گروه دارونما(شَم) هم به مدت ۱۰ روز مداوم به صورت دستگاه خاموش، مداخله انجام گرفت؛ به طوری که آزمودنی ها مطلع نبودند و از پروتکل درمانی بی خبر بودند. بنابراین این پژوهش یک سو کور است. در آخر، از گروه ها مجدداً آزمون های شناختیِ مذکور گرفته شد و فعالیت مغزشان هم توسط الکتروانسفالوگرافی ثبت شد.

شرایط ورود:دامنه سنی 18 تا 40 سال، ابتلا به اختلال افسردگی اساسی بر مبنای معیارهای DSM5، حداقل تحصیلات سیکل، راست برتری. شرایط عدم ورود: داشتن بیماری‌های سایکوتیک و هم‌زمانی با اختلالات دیگر، مصرف هم‌زمان مواد، مصرف هم‌زمان دارو و عدم رضایت آزمودنی از همکاری.

گروه آزمایش که مداخله دریافت می کنند، گروه دارونما که به‌صورت دستگاه خاموش(شَم) مداخله را دریافت می کنند و گروه کنترل که مداخله ای دریافت نمی‌کنند.

بهبود افسردگی؛ بهبود سوگیری‌های شناختی؛ بهبود الگوی هم‌توانی قشری درون نیم‌کره‌ای و بین نیم‌کره‌ای در بین بخش‌های مختلف مغزی در باندهای متفاوت فعالیت الکتریکی

از کل بیماران مبتلا به افسردگی اساسی در شهر تبریز با استفاده از نمونه گیری هدفمند، 30نفر انتخاب شدند که به صورت تصادفی( با استفاده از جدول اعداد تصادفی) 10 بیمار در گروه آزمایشی، 10 بیمار در گروه شم(دارونما) و 10 بیمار هم در گروه کنترل قرار گرفتند.

در پژوهش حاضر سه گروه با عنوان آزمایشی، شَم(دارونما) و کنترل وجود دارد که گروه دارونما از اینکه در گروه دارونما هستند(دستگاه خاموش) و درمانی صورت نمیگرد مطلع نیستند؛ به این علت که مشخص شود آیا تاثیر مداخله صرفاً به دلیل وجود ابزارِ درمانی (tDCS) بوده است یا اینکه تلقین ناشی از دارونما هم در درمان اثر داشته است.

اطلاعات بیشتری وجود ندارد.