مقایسه اثر یک دوز peg-filgastim با تزریق روزانه pd-grastim در افزایش نوتروفیل بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد پس از شیمی درمانی

تعیین اثر روش G-CSF کوتاه اثر و ر روش PEG_GCSF طولانی اثر بر تعداد نوتروفیل بیماران پس از شیمی‌درمانی و میزان عوارض دو روش

در این مطالعه کار‌آزمایی بالینی بیماران با استفاده از بلوک های تصادفی شش تایی به گروه‌های مطالعه تخصیص داده شدند. فرد ارزیابی کننده پیامدهای مداخله از نوع مداخله اطلاعی نداشت.

این مطالعه در بیمارستان کوثر، از بیمارستان‌های دانشگاهی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان سمنان انجام شد.

تمام بیماران 15 تا 65 ساله مبتلا به لوسمی حاد میلوئیدی که تحت شیمی درمانی القایی به رمیسیون رفته اند پس از دریافت سیتارابین با دوز بالا وارد مطالعه شده وچنانچه بیماری دچار سپسیس شود از مطالعه خارج می شود.

بیماران یک یا دو دوره شیمی درمانی القایی (سیتارابین+دانوروبیسین) دریافت نموده، پس از رفتن به رمیسیون تحت یک کورس سیتارابین با دوز بالا قرار گرفتند (برای افراد کمتر از 55 سال 2 گرم و برای افراد بالای ۵۵ سال 3 گرم). سپس بطور تصادفی به یکی از دو گروه مداخله تخصیص داده شدند. گروه اول ٢۴ ساعت پس از دریافت شیمی درمانی تحکیمی یک دوز ‌ Filgrastim به میزان 5 میکروگرم به ازای هر کیلو وزن بدن با تزریق زیرجلدی دریافت کردند و گروه دوم ٢۴ ساعت پس از اتمام شیمی درمانی تحکیمی pegfilgastim به میزان 6 میلی گرم با تزریق زیر جلدی دریافت کردند. سپس آزمایش شمارش کامل گلبول‌های خونی و شمارش افتراقی و لام خون محیطی برای تمامی بیماران به همراه ارزیابی از نظر عوارض تا 21 روز انجام شد.

افزایش تعداد نوتروفیل

تصادفی سازی با بلوک شش تایی

فرد ارزیابی کننده پیامد از نوع مداخله آگاهی ندارد.

داده ها در قالب گزارش نهایی منتشر میشود

پس از پایان مطالعه

محققین و پزشکان مرتبط

برای مطالعات مشابه و کاربرد بالینی

به فرد مسئول علمی، دکتر فرحناز قهرمانفرد

تماس مستقیم و یا با ایمیل