مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت و درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی بر مبتلایان به اضطراب اجتماعی فراگیر

هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت و درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی بر بیماران مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی فراگیر است. این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش آزمون، پس آزمون، پیگیری و همراه با گروه کنترل است. 48 بیمار مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی به شکل تصادفی به یکی از این 3 گروه تخصیص داده خواهند شد: گروه درمان متمرکز بر شفقت (CFT)، درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی (ACT) و گروه کنترل. 12جلسه هفتگی مداخله فردی درمان متمرکز بر شفقت برای یک گروه و 12جلسه هفتگی مداخله فردی درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی برای گروه دیگر اجرا خواهد شد. گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نمی‌کند. قبل از درمان، بعد از 12 هفته، و پس از پیگیری 8 هفته‌ای متغیرهای پژوهش مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت.

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، عملگرا، با گروه های موازی، تصادفی شده

پس از هماهنگی‌های لازم با مسئولان انستیتو روانپزشکی تهران و با توجه به انفرادی بودن درمان‌ها، هریک از اعضای نمونه به صورت تصادفی و با روش پرتاب سکه به یکی از گروه‌ها اختصاص می یابد.

ملاک های ورود: ابتلا به اختلال اضطراب اجتماعی؛ سن بین 20 تا 40 سال؛ رضایت داشتن برای شرکت در پژوهش؛ تحصیلات حداقل دیپلم. ملاک های خروج: ابتلا به سایر اختلالات روانپزشکی؛ ابتلا به سطوح شدید اختلالات شخصیتی؛ بیماری‌های شدید جسمی؛ همچنین شروع درمان با داروهای روانپزشکی در ۳ ماهه اخیر یا تغییر دوز داروها در این مدت.

گروه درمان متمرکز بر شفقت 12 جلسه درمانی انفرادی بر اساس پروتکل بوئرسما و همکاران (۲۰۱۴) را دریافت می کنند. گروه درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی 12 جلسه درمانی انفرادی بر اساس پروتکل آیفرث و فورسیث (2005) را دریافت می کنند. گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نمیکند.

علائم اضطراب اجتماعی؛ خودانتقادگری؛ انعطاف‌پذیری روانشناختی؛ کیفیت زندگی؛ ذهن‌آگاهی‌؛ شفقت به خود

با توجه به انفرادی بودن درمان ها، اعضای نمونه به روش تصادفی سازی ساده و از طریق روش پرتاب سکه به یکی از گروه ها اختصاص یافتند.