مقایسه اثر درمانی موبیلیزاسیون مچ دست با تزریق موضعی کورتیکوستروئید در درمان سندروم تونل کارپ با شدت متوسط

بررسی اثر درمانی موبیلیزاسیون مچ دست و مقایسه اثرات آن با اثر تزریق موضعی کورتیکوستروئید در درمان سندروم تونل کارپ با شدت متوسط

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی ، یک سویه کور ، تصادفی شده

این مطالعه روی بیماران مراجعه کننده به دانشگاه علوم پزشکی ارتش در بیمارستان امام رضا، در سال 1395 تا 1396 شمسی انجام شد. این مطالعه توسط دو پزشک و یک فیزیوتراپیست انجام شد. یکی از پزشکان هیچ آگاهی نسبت به درمان ارائه شده به بیماران نداشته و تنها مطالعات هدایت حسی و حرکتی عصب مدین، میزان درد، شدت علائم و وضعیت عملکردی را ارزیابی کرد. پزشک دیگر بدون اطلاع از وضعیت عملکردی و شدت علائم و درد بیمار، تنها مسئول درمان بیماران بود و البته در گروه دو انجام درمان دستی را همکار فیزیوتراپیست برعهده داشت؛ که ایشان هم هیچ آگاهی نسبت به وضعیت وضعیت عملکردی و شدت علائم و درد بیمار نداشت

سندروم تونل کارپ ایدیو پاتیک با شدت متوسط تایید شده توسط معیارهای الکترودیاگنوستیک سن 30 تا 60 سال و با هر جنسی

این مطالعه یک سو کور بوده و بر روی 58 دست مبتلا به CTS با شدت متوسط انجام شد. بیماران بصورت تصادفی به 2 گروه درمانی با 29 نمونه تقسیم شدند. گروه یک تحت درمان با تزریق موضعی کورتیکوستروئید (40 میلی گرم متیل پردنیزولون استات به همراه 0.5 سی سی لیدوکائین دو درصد) در محل تونل کارپ قرار گرفتند. گروه دو تحت درمان با موبیلیزاسیون استخوانی و عصب مدین در مچ دست برای 10 جلسه (هر جلسه یک ساعت) به صورت یک روز در میان قرار گرفتند. برای هر دو گروه به مدت دو ماه اسپلینت مچ دست، داروی خوراکی (قرص گاباپنتین 100 میلی گرم و ویتامین ب 6، 40 میلی گرم روزانه یک عدد) تجویز شد.

مطالعات هدایت حسی و حرکتی عصب مدین، شدت درد با مقیاس دیداری درد، شدت علائم و وضعیت عملکردی توسط پرسشنامه بوستون و میزان رضایت بیماران.

بیماران واجد شرایط به روش تصادفی (از طریق جدول اعداد تصادفی) در دو گروه موبیلیزاسیون و تزریق موضعی قرار میگیرند.

این مطالعه توسط دو پزشک و یک فیزیوتراپیست انجام شد. یکی از پزشکان هیچ آگاهی نسبت به درمان ارائه شده به بیماران نداشته و تنها مطالعات هدایت حسی و حرکتی عصب مدین، میزان درد، شدت علائم و وضعیت عملکردی را ارزیابی کرد. پزشک دیگر بدون اطلاع از وضعیت عملکردی و شدت علائم و درد بیمار، تنها مسئول درمان بیماران بود و البته در گروه دو انجام درمان دستی را همکار فیزیوتراپیست برعهده داشت؛ که ایشان هم هیچ آگاهی نسبت به وضعیت وضعیت عملکردی و شدت علائم و درد بیمار نداشت

اطلاعات بیشتری وجود ندارد.