اهداف:
بررسی اثرات حمایتی منیزیم در پیشگیری از عوارض ریوی التهابی وایمونولوژیک امیودارون ومعادله حرکت متعاقب تهویه مکانیکی در بیماران سکته مغزی
طراحی:
این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دوسو کور آینده نگر همره با دارونما می باشد که در دو مرکز بر روی بیماران با سکته مغزی که پس از توجیه و اخذ رضایت نامه اگاهانه کتبی به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم میشوند.
نحوه انجام:
بیماران درهر دو گروه امپول امیودارون 300 میلی گرم بولوس و سپس 50 میلی گرم در ساعت برای 5 روز انفوزیون دریافت خواهند کرد. سپس به یک گروه از بیماران 15 سی سی (7.5 گرم) منیزیم سولفات در روز و به گروه دیگر بیماران 15 سی سی دارونما که قبلا در سرنگ های متحد الشکل اماده شده داده خواهد شد.
شرکت کنندگان :
بیمارانی که سکته در آنها به وسیله سی تی اسکن تایید شده باشد و در بخش مراقبتهای ویژه بستری هستند. بیماران ریتم فیبریلاسیون دهلیزی داشته باشند و آمیودارون برای کنترل ریتم آنها استفاده شود. فرم رضایت آگاهانه توسط همراه پر شده باشد. همچنین در بیمارانی که کراتینین سرم بالاتر از 2 میلی گرم در هر دسی لیتر خون باشد و مبتلا به افزایش منیزیم سرم باشند از مطالعه خارج خواهند شد.
مداخلات :
تجویز منیزیوم سولفات وریدی به مدت پنج روز به گروه مداخله و دارونما به گروه کنترل و کنترل مارکرهای تعیین شده.
متغیرهای پیامد اصلی:
متغییرهای پیامد اصلی شامل MODS, APACHE II ,SOFA Score, Mortality ALT. AST. BUN, SCr, PH, Lactate, Total Bllirubin, Na, K, WBC, PLT, Hb IL6 IL8 SNSE S100B PAF PAI CAM 1 Elastin Fiber E-Selectin NGAL EGF TGF IgA IgG , FRC TLC MIV RV MVV , NIHSS و GCS می باشد.